Update ziekte | Het werd toch erger.. | Arts denkt dat we voorlopig niet van corona af zijn.

Het kan bijna geen toeval zijn dat ik begin met gezond leven en ik dat ik dan binnen een week goed ziek wordt.

De afgelopen dagen waren best pittig, maar in het begin niet erg genoeg om naar de huisarts te gaan. Ik dacht dit is gewoon een fikse luchtweginfectie met hooguit een keelontsteking. Iets wat ik ieder jaar wel een keer krijg. Griep heb ik wat dat betreft eigenlijk nooit.

Ook een rede waarom ik mij niet heel veel zorgen maakte is omdat de klachten dadelijks veranderde. Niets werd opeens VEEL erger. Ik begon met erge keelpijn, daarna keelpijn met koorts. Toen koorts met neusverkoudheid en veel slijm in mijn keel en ook hoofdpijn. Ook begon ik steeds vaker longslijm op te hoesten. Iets wat erg lijkt, maar liever eruit dat erin. Want dan loop je kans op een longontsteking.

Maar toen begon ik te merken dat los dat ik bijna niet meer kon praten, ik ook steeds benauwder werd. De koorts was wel wat minder hoog. Aangezien ik de nachten daarvoor best goed had geslapen, had ik nog steeds niet het gevoel naar een arts te moeten. Voor een virus valt nou eenmaal weinig te doen behalve goed uit te zieken en af en toe een pijnstiller te nemen.

Afgelopen nacht heb ik bijna niet kunnen slapen doordat ik slecht kon ademhalen. Ook kreeg ik ook “brommende” en “piepende” ademhaling. Het ophoesten van slijm lukte ook bijna niet meer, en dat was het moment dat ik dacht, ik moet een afspraak maken.

Vanochtend bij mijn huisarts geweest (ik was zo benauwd dat lopen naar en van de auto al moeilijk ging). Deze heeft mijn temperatuur opgemeten en deze was mijn pijnstillers gelukkig niet meer dan een verhoging. Ook de zuurstof gehalte in mijn bloed was goed. Toen ze ging luisteren naar mijn longen werd het een ander verhaal. Ze kon op verschillende plekken horen dat het niet goed zat. Ook vrij onderaan mijn longen, waar het steeds moeilijker bij wordt om ze nog schoon te krijgen.

Ik heb daarom een antibiotica kuur mee gekregen van 5 dagen en een puffer (Ventolin diskus).
Thuis meteen de antibiotica genomen en daarna een pufje. Het gevoel dat ik toen kreeg was een herhaling van toen ik een kind was en dacht geen bril nodig te hebben. Of van die mensen die roepen dat ze niet doof zijn. Als je niet beter weet denk je dat alles nog best redelijk is, maar als je dan de tool krijgt waardoor de dingen weer worden zoals ze moeten zijn, dan denk je WAT EEN VERSCHIL!!! Dat had ik dus ook na 1x het inademen van die poeder in mijn longen. Kreeg opeens veel meer lucht. Zo fijn!

De arts hoopt dat ik met een week weer wat ben opgeknapt. Nou dat hoop ik ook! Ik ben nu al sinds zaterdag niet lekker en begin er nu toch wel aardig klaar mee te zijn. Nog iets opvallend wat mijn arts mij vertelde.

Ze ziet ook in haar praktijk een opmars van het coronavirus. En dan vooral de Delta variant. En dus ook bij mensen die volledig gevaccineerd zijn. En mensen worden dus toch ziek genoeg om hulp te krijgen van een arts. Ze denkt dat we voorlopig nog wel in golven last zullen krijgen van het virus en dat het dus goed blijft om enige afstand te bewaren van andere, ookal worden maatregelen steeds verder versoepelt.

Verder was mijn consult met de arts een fijn gesprek. Ik was er al zeker anderhalf jaar niet meer geweest en dus wou ze weten hoe het verder met mij ging en wat ik deed in mijn dagelijks leven. Of mentaal ook nog alles goed zit. Nu heb ik mentaal nooit echt serieuze problemen gehad en ik kon nu nog steeds zeggen dat het best aardig met me gaat. Ook fijn, er is een keer fijn dat het niet over mijn gewicht ging. Ik merk dan meteen dat ik er met een beter gevoel wegging. Na zoveel jaar heeft het ook weinig zit het er steeds over te hebben. Ik leef in dit lichaam. Ik wordt al iedere dag op ieder moment geconfronteerd met mijn gewicht. Ik kan niet toveren, dus het is er niet 123 van af weer. Ook niet iedere klacht heeft altijd maar met overgewicht te maken. Dat is namelijk wel waar altijd vanuit wordt gegaan. Maakt niet uit wat het is, het zal wel komen doordat je veel te zwaar bent. Wat soms ook zo is, maar vaak ook niet.

Gister kwam mijn vader op bezoek. De eerste persoon die ik heb gezien sinds ik ziek werd. Zo fijn dat hij de pup kon uitlaten en wat dingen voor me kon doen. Tot gister had ik namelijk alles zelf gedaan en dat valt het toch tegen om vrijgezel te zijn en alleen in een appartement te wonen. Niemand die voor mij zorgt. Dus dat hij er gister was, werd zeer gewaardeerd. Op gegeven moment was ik al blij dat ik gedoucht had of de afwas had gedaan. Ik had de energie gewoon niet meer.

Nu ik weer beter kan ademenen voel ik me al een stukje beter. Ook heb ik nergens meer echt pijn, maar wel een algeheel “voel me niet helemaal lekker” gevoel. Ik zet maar weer een film op, op Netflix.

love,

Healthy.

Ik was even bang dat het toch corona was..

Dit heb ik dus altijd. Als ik begin met afvallen en vooral gezonder leven dan is mijn lichaam in shock en dan is mijn weerstand minder en ben ik dus vatbaarder voor virussen.

Wel grappig trouwens. Ik maak een blog aan “gezondheid voor alles” en ik word ziek. HAHA!

Sinds zaterdagmiddag kreeg ik plotseling keelpijn en vanaf zaterdagnacht kun je me echt goed ziek noemen met koorts, hoesten, misselijk etc..

Ik ben begin deze maand met Pfizer gevaccineerd (2e prik al), dus ik dacht nee, dit kan toch niet? Sowieso ik zie bijna niemand dus het zal toch niet? Zondagochtend meteen een PCR test laten doen en gisteravond kreeg ik de uitslag. Negatief. Gelukkig maar. Ik kan je vertellen dat ik aardig pissig geweest zou zijn als ik het wel had gekregen, alleen al om het feit dat Pfizer ruim 90% bescherming beloofd en ik bang ben voor prikken. Had dan gevoeld alsof ik het voor niets had gedaan. Nu weet ik wel dat het niet gaat om het niet ziek worden, maar niet in het ziekenhuis komen. En natuurlijk willen we geen ergere mutaties. Maar ik was toch erg blij dat de uitslag negatief was.

Betekend trouwens niet dat ik mij daarom beter voel. Vannacht stond ik weer boven de toiletpot en daarna pijnstillers te slikken omdat ik haast niet kon slikken van de keelpijn. Ondanks dat gelukkig wel veel slaap uren gemaakt.

Gister was voor Nederland nogal een dag van gemengde gevoelens. Eerst heel blij dat Max Verstappen weer P1 heeft gepakt in de Formule 1. Die jongen gaat Lewis Hamilton eindelijk verslaan! Maar s avonds ongeloof, schaamte en vooral teleurstelling om ons Nederlands Elftal. Nu moet ik daar wel bij zeggen dat niemand echt geloof had in dit elftal en de coach. Er is vanaf dag 1 veel kritiek geweest. De “oranjegekte” is pas begonnen nadat we zagen dat ze wel in staat waren soms een wedstrijd te winnen. Maar gister was natuurlijk slecht heeeeeel slecht. Lachwekkend slecht zelfs.

Qua gezondheid is mijn doel en focus van gewicht voorlopig naar mijn immuunsysteem gegaan en het helpen daarvan. Rust houden, vitamines, mineralen en voldoende frisse lucht en slaap. Ik ga mij niet bezig houden hoeveel suiker er in dat keelsnoepje of dropje zit. Nu ben ik die 2 kilo echt wel afgevallen, maar het weeg momentje bewaar ik voor volgende week. Het is nu gewoon even niet belangrijk.

much love,

Healthy

De afgelopen tijd.. | Het afvallen geheim houden

De afgelopen maanden waren niet makkelijk. Meerdere prachtige zielen kort na elkaar (binnen een week) verloren waardoor mijn dagelijks leven compleet veranderde. De manier waarop ik deze zielen ben verloren was zeer indrukwekkend en tot de dag van vandaag kan ik haast nog niet bevatten wat er precies gebeurd is en hoe ik het heb overleefd.

Een kleine maand erna kwam er een nieuwe ziel in mijn leven in de vorm van een prachtige lieve pup.
Ik zeg wel lief, maar iedereen weet dat je je handen vol hebt aan een pup van 8 weken.
De pup is nu 17 weken en heeft mij de afgelopen maanden zoveel afleiding en liefde gebracht. Dagelijks maken we samen nieuwe stappen. Het leuke aan deze pup is ook dat ik er veel aanspraak door krijg. Dagelijks heb ik gesprekken met leuke nieuwe mensen. Ook het vrijwilligerswerk waar ik een maand geleden mee ben begonnen (bij het nationaal ouderen fonds (zilverlijn)) brengt mij veel voldoening.

Wat al deze dingen met elkaar gemeen hebben is dat ze enige vorm van stres geven. De eerste weken sliep ik nauwelijks door rouw de weken erna minder door een pup. Ook iets nieuws beginnen is spannend.

En als familie ook nog door iets heel onrechtvaardigs gaat en ik het niet voor haar oplossen, kom ik er achter hoe moe ik eigenlijk ben. En hoe goed het daarom is dat ik nu meer met mijzelf bezig ga zijn dan met alles om mij heen.

rond of onder de 2000kcal blijven lukt nog steeds goed. Ik zou zelfs willen zeggen dat het iedere dag een stukje beter gaat. Zoals ik al eerder zei is sporten op het moment geen prioriteit voor mij, toch krijg ik mijn beweging door een lekker een stukje te lopen met mijn pup. Beide genieten we daarvan.

Mijn familie (op mijn vader na) heb ik niets verteld over dat ik gezonder aan het leven ben en graag wil afvallen. Dit omdat ik uit ervaring weet dat iedereen dan graag zijn mening deelt over wat ik aan het doen ben , of het wel goed is wat ik doe en of ik het ga “halen”. Ze bedoelen het echt niet allemaal verkeerd, maar het helpt mij ook niet om mijn doel te behalen. Ze zien vanzelf wel waar ik mee bezig ben. Dat is vroeg genoeg.

De aankomende tijd ligt de focus op mij. Wat ik graag wil en wat ik daarvoor nodig heb. Want als ik dit niet voor mezelf over heb, wie doet dat dan wel? Ik heb ook niet het gevoel klaar te zijn voor bijvoorbeeld een nieuwe relatie zolang ik niet op een betere plek ben met mijzelf. Al betekend dat echt niet dat ik eerst 80kg afgevallen hoef te zijn hoor! Het is meer een gevoel van weer op het juiste pad zitten met mezelf voordat ik een ander kan toelaten.

much love,

Healthy

Week 0 | 1e Doel en plan

Begin gewicht: 166kg
Lengte: 183cm
Einddoel: 80 kg

(foto zie vorige post)

Wauw bedankt voor de lieve berichten, likes en nieuwe volgers door mijn vorige post. Het motiveert dit door te zetten.

Wekelijks zal ik updates geven hoe de zaken ervoor staan. Ik krijg terug naar hoe de week is verlopen, wat goed ging, wat minder goed ging en of ik misschien iets moet veranderen. Ook geef ik uitleg over keuzes die ik heb gemaakt of ga maken.

Vandaag ben ik begonnen. Mijn 1e doel en plan is om in bijna 11 weken 21 kilo af te vallen.
Om precies te zijn wil ik op 5 september 145 kilo wegen. +/- 2 kilo per week.

Waarom? Op 5 september hebben wij tickets voor Formule 1 in Zandvoort. Aangezien ik dan goed in mijn vel wil zitten en redelijk goed in een stoeltje wil passen, leek mij dit een goed eindpunt voor mijn 1e doel.

Nu weet ik dat deskundigen adviseren niet meer dan 1 kilo per week af te vallen, maar ik weet uit ervaring dat zeker in het begin ik meer en sneller afval dan die 1 kilo. Ik heb dus ook alle vertrouwen dat 21 kilo in bijna 11 weken moet lukken.

Mijn plan:

Mijn plan zal in deze 11 weken vooral op de voeding liggen en specifiek het minderen daarvan. Ik ga alles eten waar ik zin in heb, maar met hele kleine porties. Focus ligt wel op niet meer dan 2000kcal per dag. Ik heb ooit laten uitrekenen dat met het gewicht dat ik nu heb ik tot 2800kcal per dag kan eten en nog afval.

Waarom? Het zal je niet verbazen dat om zo zwaar te wegen als ik je best veel moet eten. Alleen al door te minderen val ik af. Daarbij moet de overgang niet al te groot zijn, anders hou ik het niet vol. Als ik bijvoorbeeld brood en aardappelen of andere koolhydraten zou gaan mijden, dan ga ik door een verschrikkelijk afkickproces wat ik niet ga volhouden.

Qua sport dus ook geen doel. Afvallen draait voor 80% om wat je eet. Daarbij is extra beweging op dit moment te belastend voor mijn lichaam, die al het gewicht moet meezeulen. Bewegen gaat een stuk makkelijker als de eerste kilo’s er van af zijn.

Over een week de eerste update.

Much love,

Healthy

Alle begin is moeilijk | Help! dit is zeer confronterend!!

Hey Hallo,

Terwijl ik dit typ vraag ik mij af of dit wel zo’n goed idee is.
Voor de meeste mensen is je lichaam laten zien al best spannend, maar als je morbide obesitas hebt dan is dat misschien nog wel een stukje heftiger. Waar de een in de spiegel kijkt en zichzelf te dik vindt, terwijl in werkelijkheid dit helemaal niet zo is, kan ik daar niet meer om heen. Ik ben te dik, VEEL te dik en de eerste stap is erkennen dat dat zo is.

Waarom nu? Wat heeft er voor gezorgd dat ik nu wel actie wil ondernemen? Natuurlijk ben ik er al veel langer mee bezig, sterker nog ik kan mij niet herinneren dat ik er niet mee bezig was. Toch is er nu iets veranderd. Laat ik beginnen met zeggen dat ik dit jaar 30 wordt. Relatief jong dus. Ik ben 183cm lang en ik durf het bijna niet te zeggen maar ik weeg 166 kilo. Jaren lang heb ik dat redelijk goed kunnen verbloemen omdat ik zo lang ben. Maar nu ik ouder begin te worden (en steeds zwaarder) neemt de druk fysiek toe. Zo is het mij opgevallen dat ik steeds vaker bij alles wat ik doe een stoel erbij pak. Bijvoorbeeld als ik aan het koken ben. Sinds enkele weken ben ik mij steeds bewuster geworden dat lopen moeilijk gaat en ik daardoor het onbewust het ook steeds minder ben gaan doen. Ik ben nu op een punt gekomen dat mijn lichaam zegt HO STOP! Als je lichamelijk zo slecht bent dan beïnvloed dat ook je dagelijks leven. Een dagje uit? Vakanties? shoppen? Ik hou het gewoon niet meer vol! Lekker uiteten? Mijn kont past niet meer in iedere stoel. Vliegen gaat al zeker niet met die kleine stoelen.

Los van het feit hoe de maatschappij naar dikke mensen kijkt, is het vooral dat ik nu het leven aan mij voorbij laat gaan zonder er echt van te kunnen genieten. Het is zo ontzettende zonde! Ik ben in de bloei van mijn leven en ik heb mijzelf in feite gehandicapt gemaakt. Dit heeft trouwens niets te maken met bodypositivity. Ik weet dat ik niet minder ben dan een ander, welke maat ik ook heb. maar liefde voor jezelf betekend ook voor jezelf zorgen. En dit is precies wat ik wil gaan doen.

Dan is het nu tijd voor een foto. Kleine disclaimer: Haat wordt niet getolereerd. Ook is het niet nodig om bijvoorbeeld dingen te zeggen dat het wel meevalt. Ik ben veel te dik. Betekend niet dat ik niet prachtig ben, maar wel dat ik ongezond ben. Ik wil deze foto met jullie delen omdat het de waarheid is en puur. En natuurlijk als “Voor” foto waar ik ooit op kan terug kijken en trots kan zijn hoe ik veranderd ben.

dag 1

Daar staat hij dan.. De foto. Confronterend? ja! absoluut! Maar ergens ook wel opgelucht. Accepteren dat dit is wat het nu is. Daar verder niet om stressen, maar wel actie ondernemen.

De aankomende tijd neem ik jullie mee in mijn leven. Ik laat jullie zien wanneer de dingen geweldig gaan, maar ook wanneer ik het erg moeilijk heb. Open en bloot op verschillende manieren. Kwetsbaar en sterk te gelijk.

In mijn volgende post (later vandaag) zet ik mijn 1e doel neer en hoe ik deze ga bereiken.

Love,

Healthy