Waarom ik GEEN voorstander ben van een Gastric bypass.

Het lijkt tegenwoordig een trend onder mensen die lijden aan morbide obesitas.

Een gastric bypass, ook wel maagverkleining genoemd is een operatie waarbij de maag wordt verkleind en het spijsverteringskanaal wordt omgelegd. Je kunt dan niet meer veel eten en een deel van de voedingsstoffen (de goede en de slechte) krijg je niet meer binnen.

Wanneer je een BMI hebt van 40 of hoger dan kom je in aanmerking voor de operatie.
Hier gaat een heel traject aan vooraf waarin ze kijken of dit iets voor jou is en ze proberen je de tools te geven om na de operatie zo gezond mogelijk verder te gaan.

Waarom doen mensen het? Dat is simpel. Na de operatie val je in korte tijd heel veel af omdat je vrijwel niets kunt eten. Een snelle oplossing dus! En het (lijkt) een stuk makkelijker dan op eigen kracht afvallen.

Wat zou ik er dan op tegen kunnen hebben zou je zeggen? Sterker nog, is het niet iets voor mij?

De volgende dingen die ik zeg, zeg ik uit ervaring die ik heb gehad met verschillende mensen in mijn omgeving die wel hebben gekozen voor een maagverkleining en ook als je kijkt gemiddeld gezien over heel Nederland.

Nu zijn er veel verschillende redenen waarom ik geen voorstander ben van een gastric bijpass.

De voornaamste rede is dat het iets in je lichaam verandert, maar niet in je hoofd.
Hierdoor zie je niet alleen dat mensen na een aantal jaar toch weer dikker worden, maar ook dat de eetverslaving ingeruild wordt voor een andere, misschien nog wel ergere verslaving.

de maag is een spier en kan uiteindelijk gewoon weer uitzetten. Dat in combinatie met te slecht eten en je bent uiteindelijk weer waar je begonnen bent.

Dat je na de operatie niet veel kunt eten, betekend ook dat eten je niet meer gelukkig kan maken. Je niet meer op dezelfde manier troosten als eerst. Onbewust ga je het dan ergens anders zoeken. Roken, meer drinken en soms zelfs drugs. Over dat laatste kom ik zo terug.

Nog een groot nadeel van de operatie is zoals ik eerder noemde je veel voedingsstoffen niet meer binnen krijgt. Dat is best leuk als het alleen om suikers en vetten zou gaan, helaas vallen vitamines en mineralen daar ook onder. Zelfs met het bijslikken van supplementen, geeft je je lichaam voor de rest van je leven een flinke knal.

En dan heb je de operatie zelf. Een operatie is niet zonder risico en vele krijgen dan ook (lichte) complicaties, en dat voor een operatie die eigenlijk niet had gehoeven.

Dan zijn er de bijwerkingen die indirect verbonden zijn aan de operatie. In het begin krijg je maar zo weinig binnen dat je vaak moet kiezen tussen eten of drinken. Zelfs de beste zouden dit moeilijk vinden om balans in te vinden, maar helaas is het niet ongebruikelijk dat je hierdoor gal en/of nierstenen krijgt. ja auw, pijnlijk!

Een familielid van mij kreeg dat binnen het jaar. Ze moest er uiteindelijk ook aan geopereerd worden. En toen begon de drama. Ze kreeg oxycodon. Oxycodon is van de zwaarste pijnstillers en vergelijkbaar qua inhoud met heroïne. Geen wonder dat vele mensen verslaafd raken. Uit Amerika kennen we genoeg verhalen, maar in Nederland zie je het nu ook steeds meer gebeuren. Artsen weten er gewoon te weinig van af.

Dat familielid vond in oxycodon een nieuw fijn happy gevoel wat eten haar niet meer kon geven. Oxycodon is gevaarlijk. Je lichaam went er aan en daardoor heb je steeds meer nodig om dat “high” momentje te krijgen. Uiteindelijk krijg je een overdosis en ga je dood. Afkicken is haast niet te doen. Je dacht dat afvallen zwaar was? Afkicken van oxy is nog 1000X erger.

Wat dan ook vaak in afkickklinieken gebeurd is ze je een ander middel ervoor in de plaats geven. Bijvoorbeeld Suboxone. Valt in dezelfde categorie als oxycodon en ook heel zwaar, maar het voordeel van dit is dat je dan geen afkickverschijnselen hebt, maar ook geen high momentje meer. Maar goed je tanden vallen er nog steeds van uit en uiteindelijk heb je een grote kans op psychoses. Je hebt er dan ook nog genoeg net als mijn familielid die dan alcohol erbij gaan misbruiken om als nog dat happy gevoel te creëren samen met de pillen.

Dat familielid is dus van een eetverslaving naar een drugsverslaving gegaan in combinatie met drankmisbruik en heeft haar eigen tanden niet meer. Sterker nog ze was heel dichtbij haar kinderen ook te verliezen. haar baan was ze al verloren. en uiteindelijk is ze nu toch weer dikker aan het worden. Dit allemaal in 4 jaar tijd sinds de operatie.

Nu raakt echt niet iedereen verslaafd aan iets anders, maar het is wel iets waarmee je moet dealen na zo’n operatie. Een gastric bypass is als het dichtnaaien van je lippen. Je kan fysiek niet meer eten, maar je hoofd wil dat wel. Ze doen in het traject voor de operatie echt hun best om je voor te bereiden en je mindset te veranderen, en sommige lukt dat ook! Maar ik zie het te vaak verkeerd gaan en dan moet je voor jezelf gaan beslissen wat jij denkt dat het beste voor jezelf is.

Ik zelf vind het idee van een operatie met alle gevolgen van dien, die eigenlijk niet nodig is een te grote belasting voor mijn lichaam. Ik vind het zelfs een eng idee. Ik vind de “prijs” die je er voor betaald te hoog. En dan heb ik het nog niet eens gehad op al dat loshangende vel wat je krijgt als je snel zonder te sporten afvalt.

Ik heb niets tegen mensen die kiezen voor een gastric bypass, iedereen bewandelt zijn of haar eigen weg, maar voor mij persoonlijk zal het nooit een optie worden.

much love,

Healthy.

Week 0 | 1e Doel en plan

Begin gewicht: 166kg
Lengte: 183cm
Einddoel: 80 kg

(foto zie vorige post)

Wauw bedankt voor de lieve berichten, likes en nieuwe volgers door mijn vorige post. Het motiveert dit door te zetten.

Wekelijks zal ik updates geven hoe de zaken ervoor staan. Ik krijg terug naar hoe de week is verlopen, wat goed ging, wat minder goed ging en of ik misschien iets moet veranderen. Ook geef ik uitleg over keuzes die ik heb gemaakt of ga maken.

Vandaag ben ik begonnen. Mijn 1e doel en plan is om in bijna 11 weken 21 kilo af te vallen.
Om precies te zijn wil ik op 5 september 145 kilo wegen. +/- 2 kilo per week.

Waarom? Op 5 september hebben wij tickets voor Formule 1 in Zandvoort. Aangezien ik dan goed in mijn vel wil zitten en redelijk goed in een stoeltje wil passen, leek mij dit een goed eindpunt voor mijn 1e doel.

Nu weet ik dat deskundigen adviseren niet meer dan 1 kilo per week af te vallen, maar ik weet uit ervaring dat zeker in het begin ik meer en sneller afval dan die 1 kilo. Ik heb dus ook alle vertrouwen dat 21 kilo in bijna 11 weken moet lukken.

Mijn plan:

Mijn plan zal in deze 11 weken vooral op de voeding liggen en specifiek het minderen daarvan. Ik ga alles eten waar ik zin in heb, maar met hele kleine porties. Focus ligt wel op niet meer dan 2000kcal per dag. Ik heb ooit laten uitrekenen dat met het gewicht dat ik nu heb ik tot 2800kcal per dag kan eten en nog afval.

Waarom? Het zal je niet verbazen dat om zo zwaar te wegen als ik je best veel moet eten. Alleen al door te minderen val ik af. Daarbij moet de overgang niet al te groot zijn, anders hou ik het niet vol. Als ik bijvoorbeeld brood en aardappelen of andere koolhydraten zou gaan mijden, dan ga ik door een verschrikkelijk afkickproces wat ik niet ga volhouden.

Qua sport dus ook geen doel. Afvallen draait voor 80% om wat je eet. Daarbij is extra beweging op dit moment te belastend voor mijn lichaam, die al het gewicht moet meezeulen. Bewegen gaat een stuk makkelijker als de eerste kilo’s er van af zijn.

Over een week de eerste update.

Much love,

Healthy

Alle begin is moeilijk | Help! dit is zeer confronterend!!

Hey Hallo,

Terwijl ik dit typ vraag ik mij af of dit wel zo’n goed idee is.
Voor de meeste mensen is je lichaam laten zien al best spannend, maar als je morbide obesitas hebt dan is dat misschien nog wel een stukje heftiger. Waar de een in de spiegel kijkt en zichzelf te dik vindt, terwijl in werkelijkheid dit helemaal niet zo is, kan ik daar niet meer om heen. Ik ben te dik, VEEL te dik en de eerste stap is erkennen dat dat zo is.

Waarom nu? Wat heeft er voor gezorgd dat ik nu wel actie wil ondernemen? Natuurlijk ben ik er al veel langer mee bezig, sterker nog ik kan mij niet herinneren dat ik er niet mee bezig was. Toch is er nu iets veranderd. Laat ik beginnen met zeggen dat ik dit jaar 30 wordt. Relatief jong dus. Ik ben 183cm lang en ik durf het bijna niet te zeggen maar ik weeg 166 kilo. Jaren lang heb ik dat redelijk goed kunnen verbloemen omdat ik zo lang ben. Maar nu ik ouder begin te worden (en steeds zwaarder) neemt de druk fysiek toe. Zo is het mij opgevallen dat ik steeds vaker bij alles wat ik doe een stoel erbij pak. Bijvoorbeeld als ik aan het koken ben. Sinds enkele weken ben ik mij steeds bewuster geworden dat lopen moeilijk gaat en ik daardoor het onbewust het ook steeds minder ben gaan doen. Ik ben nu op een punt gekomen dat mijn lichaam zegt HO STOP! Als je lichamelijk zo slecht bent dan beïnvloed dat ook je dagelijks leven. Een dagje uit? Vakanties? shoppen? Ik hou het gewoon niet meer vol! Lekker uiteten? Mijn kont past niet meer in iedere stoel. Vliegen gaat al zeker niet met die kleine stoelen.

Los van het feit hoe de maatschappij naar dikke mensen kijkt, is het vooral dat ik nu het leven aan mij voorbij laat gaan zonder er echt van te kunnen genieten. Het is zo ontzettende zonde! Ik ben in de bloei van mijn leven en ik heb mijzelf in feite gehandicapt gemaakt. Dit heeft trouwens niets te maken met bodypositivity. Ik weet dat ik niet minder ben dan een ander, welke maat ik ook heb. maar liefde voor jezelf betekend ook voor jezelf zorgen. En dit is precies wat ik wil gaan doen.

Dan is het nu tijd voor een foto. Kleine disclaimer: Haat wordt niet getolereerd. Ook is het niet nodig om bijvoorbeeld dingen te zeggen dat het wel meevalt. Ik ben veel te dik. Betekend niet dat ik niet prachtig ben, maar wel dat ik ongezond ben. Ik wil deze foto met jullie delen omdat het de waarheid is en puur. En natuurlijk als “Voor” foto waar ik ooit op kan terug kijken en trots kan zijn hoe ik veranderd ben.

dag 1

Daar staat hij dan.. De foto. Confronterend? ja! absoluut! Maar ergens ook wel opgelucht. Accepteren dat dit is wat het nu is. Daar verder niet om stressen, maar wel actie ondernemen.

De aankomende tijd neem ik jullie mee in mijn leven. Ik laat jullie zien wanneer de dingen geweldig gaan, maar ook wanneer ik het erg moeilijk heb. Open en bloot op verschillende manieren. Kwetsbaar en sterk te gelijk.

In mijn volgende post (later vandaag) zet ik mijn 1e doel neer en hoe ik deze ga bereiken.

Love,

Healthy