Het gaat niet goed..

Mentaal gaat het slecht en daardoor fysiek ook steeds slechter.

Ik eet slecht, slaap weinig en huil vooral veel.

Dit alles komt omdat ik zo niet gelukkig ben met mijn leven. Extreem ongelukkig zelfs. Er is niets waarvoor ik leef. Niets waar ik naar uit kijk. Mijn ex maakte het leven leuker of nouja met hem in mijn leven leek alles veel mooier. Nu hij weg is gevallen (en ik mis hem verschrikkelijk) ben ik naast dat ik ongelukkig ben ook nog eens zeer eenzaam. Het is het soort leegte wat een familielid, vriendin of hond niet kan vullen. Ik lijk niet uit de emotie te kunnen komen.

Ik ben mij er ontzettend van bewust dat hoe ik de dingen nu bekijk vanuit negatieve emoties komen. Het is niet de werkelijkheid, maar het voelt wel heel echt. Mijn maag en hart doen letterlijk pijn door alle emotie. Ik lig dagelijks huilend en happend naar adem op de grond.

Het gevoel is constant en het voelt nu letterlijk alsof ik aan het overleven ben.

Ik kreeg een paar dagen geleden een telefoontje dat ik eindelijk aan de beurt was bij een psycholoog. Vrijdag heb ik de intake. Ik heb mij ooit aangemeld omdat ik merkte dat in mijn relatie dingen vanuit het verleden naar boven kwamen. nu dat de relatie over is, is dat trauma 10x zo erg naar boven gekomen. Het voelt weer alsof ik alles gegeven heb en niet goed genoeg was. Ik werd weer in de steek gelaten en het doet zo’n zeer. Ik voel mij zo machteloos.

Ik mis mensen in mijn leven.. Een doel. Ik ben ook weer meer aangekomen. Ik weeg alweer 131,5kg.
pff wat is het leven kut nu.. en dan loop ik buiten met dat prachtige weer en ik weet dat ik er van moet genieten. De beauty er in moet vinden, maar ik voel het niet..

Ik hoop zo dat therapie mij gaat helpen, want dit gaat zo niet langer. Ja ik mis mijn ex en ja hij vulde een leegte, maar dat betekend dus dat er meer aan de hand is. Ik moet gaan vinden wat mij gelukkig maakt en dat niet laten afhangen van een relatie. Dat is namelijk een veel te kwetsbare positie.

fijne weekend.

Liefs, Anouk

6 kilo afgevallen en WEER ziek!

Het is ONGELOFELIJK! Ja die 6 kilo in 10 dagen, maar ik bedoel meer dat ik WEER ziek ben. Weer 1,5 week nadat ik begonnen ben met afvallen? Toeval? Afkickverschijnselen? Ik denk dat het een combinatie is van afkickverschijnselen (aangezien ik mij altijd weer een stukje beter voel als ik gegeten heb) en een virus. Vorige week donderdag was ik bij mijn zus en die was niet helemaal lekker. Het is in ieder geval het corona. Maar het vele hoesten, slijm, moeheid, spierpijn en een temperatuur van rond de 38 graden is gewoon niet fijn. Ik ben al lang en vaak genoeg ziek geweest dit jaar.

Het zou mij niets verbazen als mijn slechte weerstand nog een stukje slechter is omdat het afvallen toch een soort stres op het lichaam zet. Het gaat nu nog wel met pijnstillers en hoop dat het hierbij dus blijft.

Het goede nieuws is dat ik 6 kilo ben afgevallen. en dat in 10 dagen! Ik stond vanochtend op de weegschaal en deze stond op 160,5 kg. WOW! Nu gaat het vooral hard als ik onder of rond de 1700kcal blijf. Maar het wisselt per dag of dat vol te houden is. Echt nodig om af te vallen is het niet.

Ik merk wel dat door het mij niet lekker voelen ik juist meer wil eten om mij tijdelijk goed te voelen. Toen ik zo ziek was een paar maand terug at ik daarom ook weer veel meer en ben ik dus weer veel aangekomen. Deze keer doe ik dat anders. Ik wil onder de 2000 kcal blijven. Er zijn maar weinig “uitzonderingsdagen” die ik toelaat. Zoals 1e kerstdag is wel een mooie om niet op te hoeven letten of mijn verjaardag.

Vandaag naar een winterfair geweest. Ja, in september. Geen idee waarom dat dit jaar al zo vroeg is. Het viel ook nog eens tegen. Veel minder kraampjes dan 2 jaar terug en wat er was leek op elkaar. Met korting was toegang + parkeren 30 euro. Echt te veel. Het regende ook nog eens flink. Ik heb niets gekocht, alleen wat geluncht. Maar het was leuk weer eens ergens naar toe te kunnen gaan.

Over geld gesproken, mijn vader wil mij gaan betalen voor iedere 5 kilo die ik afval. 100 euro per 5 kilo en als ik de 100 heb gehaald krijg ik ook nog eens 7500 euro. Heel aardig en hij bedoeld het goed, maar helaas werkt dat niet als motivatie. haha. Het is een leuke bonus, maar zeker die 100 kilo is nog HEEL VER WEG en ik word niet blij dat ik daar over nadenk.

Ik ben niet de enige die goed bezig is en dat zorgt voor problemen. + Tussenstand gewicht week 1

Ieders leven is anders. Ieder lichaam is anders en werkt dus ook net even iets anders.
Gister had ik weer een geweldige eetdag in combinatie met bewegen. Daardoor was ik vanochtend blij verrast dat ik weer een halve kilo was afgevallen.

Vorige week zaterdagavond ben ik begonnen met wegen. 166,5kg. Ik ben op zondag begonnen met gezonder eten.

Vandaag een week later weeg ik 162,7kg. Ik ben dus 3,8 kilo afgevallen! Wat een geweldig resultaat is natuurlijk! Ja een deel is vocht en het hebben van een minder volle buik, maar ook dan blijft er voldoende over waarbij ik oprecht kan zeggen dat het komt omdat ik gezonder ben gaan leven en dus echt ben afgevallen. Ik was dus heel blij!

Mijn vader is ook bezig om gezonder te leven en wat gewicht te verliezen. maar in tegenstelling tot ik hoeft hij niet meer dan de helft van zijn gewicht te verliezen, maar een kilo of 10. Hij krijgt hulp van een holistische diëtiste waarbij hij de eerste 10 dagen een soort crash dieet volgt. Ontzettend zwaar dus en hij is al een paar kilo afgevallen.

Gister was mijn vader op bezoek en hebben we eigenlijk niet raar gegeten, maar zijn wel uiteten geweest. Zo hebben we een tournedos met wat groente gegeten. Het enige misschien aparte aan die dag is dat we dat als lunch hebben gegeten en s avonds nog een stukje biologisch kipfilet met wat witlof. That’s it. Geen lekkere tussendoortjes verder.

Mijn vader belde mij vanochtend laaiend op. Hij was een paar ons bijgekomen. Hij was echt ontzettend boos. En als hij boos is dan reageert hij dat op andere af en probeert hij deze mensen mede verantwoordelijk te maken. Zo ook bij mij. Zo zei hij dingen als ” “Omdat ik naar *mijn woon plaats* ging”. Hij zei mijn woonplaats, maar niet erg subtiel bedoelde hij mij. Maar ook “en dat voor een gezellige middag”. Dat woord gezellige kwam eruit als een scheldwoord. Ook zei hij dat hij voortaan alleen nog maar egoïstisch aan zichzelf ging denken. Alsof hij gister at voor mij. De boosheid waarmee hij de dingen zei bracht mij in tranen. Ik durfde dus ook niet meer te zeggen dat ik afgevallen ben.

Toen ik met moeite zei dat we beter konden ophangen was hij het daar mee eens. Natuurlijk voelde hij meteen mijn verdriet. hij belde binnen een minuut terug maar door de tranen kon ik even niet opnemen. Dus stuurde hij appjes dat hij het niet op zn vriendin en op mij zijn dochter moet afreageren en dat het zijn eigen schuld is. Daarna belde hij meteen weer en nam ik op. Met een iets wat stoere houding (Ik vind het nog al gênant om te laten zien als iemand mij kwetst) nam ik op. Heb wel kunnen zeggen dat ik het niet leuk vind als hij zo tegen mij praat. Ik ben verder ook niet boos, maar echt heel blij voel ik mij niet meer.

Ik zat nog te bedenken wat ik zou kunnen doen als hij weer eens op bezoek is om het voor hem makkelijker te maken nog gezonder te eten. Maar in alle eerlijkheid weet ik niets. dat 2x iets warm eten had niet gehoeven, maar de hoeveelheid en wat ik binnenkreeg was goed. Ik ben niet voor niets in 1 dag een halve kilo afgevallen. Ik ben bang dat als ik (zelfs al was het een dag) nog gezonder ga doen, ik het niet volhou en dat het dan allemaal weer mis gaat. Mijn eetverslaving is ook als een monster die steeds om het hoekje zit te gluren en zijn kans zit af te wachten.

Het enige wat ik kan doen is dit van mij afzetten. Ik heb niets verkeerd gedaan en aangezien ik geen eten meer kan gebruiken om mijn gevoelens en emoties en gedachtes te stabiliseren, kan ik dus ook deze negativiteit niet gebruiken.

Ik hoop dat morgen zijn “holistische” diëtiste hem wat gerust kan stellen. Dat alles of niets. Dat zo ontzettend streng zijn voor jezelf, schuldig voelen, boos zijn en perfectionisme is wat er voor zorgt dat mensen Jojo-en met hun gewicht. Waarom het zo’n verschrikkelijke strijd is steeds om van die kilo’s af te komen en ze uiteindelijk de strijd verliezen. Al moet ik er in het geval van mijn vader bij zeggen dat bij hem ook angst meespeelt. Een paar weken terug te horen gekregen dat hij kransslagader voor 65% dichtzit. Hij heeft nu bloeddrukpillen en cholesterol pillen daarnaast moet hij zijn leefstijl wat aanpassen. Ze hopen dat dat voorlopig voldoende is. Met zijn hart is verder niets mis nog.

Balans is waar het om draait. Heb je dat dan komt de rest vanzelf goed. Het kost alleen meer tijd dan dat je jezelf laat verhongeren.

Angst om terug te gaan naar “normaal”.

Vanaf morgen hoeven mensen in Nederland geen 1,5 meter afstand meer te houden van elkaar.

In alle eerlijkheid zie ik daar enorm tegenop. Ik behoor misschien tot een minderheid, maar die 1,5m creëerde letterlijk en figuurlijk voor ruimte en rust.

Die 1,5m gaf mij een geldige reden niet naar feestjes of verjaardagen te hoeven (als deze überhaupt gehouden werden, aangezien deze een tijd ook verboden waren). Ik hoefde mensen geen handen te geven en al helemaal geen 3 kussen op de wang.

Waar je ook heen ging, bijna altijd was het rustiger dan normaal en als dat niet zo was dan werd er alles aan gedaan om dat toch zo te krijgen.

Maar het gaat nog verder dan dat. Ik ben hoog-sensitief en 1 van de dingen die ik voel is mensen hun energie. Dat het hele land verplicht werd rustiger aan te doen en meer bij huis te blijven, voelde ik ook op straat aan. Mensen hadden minder keuze, konden daardoor minder en daardoor was er meestal ook minder stres. Nu was dat de laatste maanden al aan het veranderen en zag je mensen veel vaker overal heen gaan en ik maak mij een beetje ongerust dat dit nog veel erger gaat worden.

En dan is er natuurlijk nog het virus. Ik behoor door mijn gewicht tot een risicogroep. Hoe bang ik ook ben voor naalden, ik was banger voor het virus. Ik ben dus ook erg blij dat ik de moed heb gevonden met Pfizer gevaccineerd te worden. Maar ergens voelt dat ook nog niet veilig. Maar goed, de angst die ik nu voel heeft vooral met ruimte en rust te maken en niet zozeer dat ik in een restaurant ziek wordt van iemand die ik niet ken.

Ik probeer rustig en realistisch te blijven. Het uitgaansleven stopt nog steeds om 00:00 en dus zal ik daar niet gauw last van krijgen. Binnen werken we met QR codes (coronapas) en laten we eerlijk zijn, naar zoveel dingen waar veel mensen komen, kom ik toch niet. Objectief gekeken zal de overgang dus ook niet heel groot zijn.

En toch he.. De maatregelen hebben mij een soort veilige haven gegeven die mensen die hoog-sensitief en misschien zelfs wat introvert zijn, zich thuis hebben laten voelen. Dat “nieuwe normaal” was zo gek nog niet en eigenlijk wil ik er nog geen afscheid van nemen.

Ik heb nu al gemerkt dat de meeste mensen daar heel anders instaan. Ondanks dat door de regering de 1,5 m nog wel zeer geadviseerd wordt, heb ik al mee gemaakt dat mensen boos werden als je om afstand vraagt. Dan vinden ze dat je maar thuis had moeten blijven. 1 iets wat dronken man was zelfs aardig agressief, waar ik toen best van geschrokken ben.

Stiekem hoop ik zelfs dat het najaar voor problemen gaat zorgen zodat er weer nieuwe maatregelen komen. Maar die kans zal klein zijn. De testbereidheid is volgens mij gedaald. Zeker mensen die toch gevaccineerd zijn zullen er vanuit gaan dat het een ander verkoudheids of griepvirus is wat ze hebben. En daar hebben ze natuurlijk ook wel een punt in, want die kans is ook sterk aanwezig dat het een ander virus is.

Adem in Adem uit.. Het leven gaat zoals het gaat en ik heb over al deze dingen geen controle. Wat ik wel kan doen is alle talkshows en nieuwszenders vermijden die uitgebreid op dit onderwerp ingaan. Gewoon doen alsof ik gek ben en er dus niets veranderd en dan hopen dat het allemaal wel meevalt.

Ik hou van de herfst

De dagen worden steeds korter, de wind waait steeds harder en de bladeren veranderend groen naarr rood, oranje en bruin. De kaarsjes mogen weer aan en de kopjes thee en warme chocomel zijn niet aan te slepen. De regenlaarzen komen weer uit de kast en de warme winterjas ook.

Voor mij staat de herfst voor gezelligheid. Het soort gezelligheid dat je in de wintertijd rond kerst ook voelt, zonder het extremere weer. Tikkende regen op de ramen en dikke sokken om mijn voeten. Zou dit zijn waarom ik op mijn best in de herfst ben? Dat de dingen beter lijken te lukken in de herfst?

Begrijp me niet verkeerd, ik kan ook van de zon genieten, zeker als deze niet te warm is, maar niets kan op tegen het weer, de gezelligheid en het eten en drinken van de herfst (en winter).

Het lekkere eten en drinken.. Dat is dan ook meteen een struikelblok. Maar niemand zegt dat ik niets mag. Niemand die mij iets verbiedt. De afgelopen dagen heb ik een nieuwe liefde voor lekker eten gekregen. Hoeveel meer je van goed eten kunt genieten als je het met aandacht maakt en eet.

De afgelopen jaren genoot ik vooral van een (te) volle buik en dat is heel anders dan het genieten van het eten zelf. Natuurlijk is honger hebben geen fijn gevoel, maar door kleinere porties zit ik ook vol. Alleen niet te vol.

Volgende week ga ik naar mijn eerste winter fair bij een kasteel. Ik besef mij dat naar een winter fair gaan in september, misschien een beetje vreemd is, maar gezien de omstandigheden en hoe we de afgelopen anderhalf jaar geleefd hebben, kunnen deze festiviteiten mij niet vroeg genoeg beginnen. Ik weet nog toen ik vorig jaar niet zover hier vandaag toch een (kerst)fair gevonden had die door ging. Blij dat ik was! En niet alleen door de fair, maar ook omdat het in een beschermd natuurpark was, waar ik heerlijk heb kunnen wandelen en zelfs het kerstmenu voor dat jaar (o.a. hertenbiefstuk) heb kunnen scoren.

Toch zijn een boel dingen anders dan een jaar geleden. Mijn inner circle is een stuk kleiner geworden door het verlies van mijn oma en hond eerder dit jaar. Soms denk ik nog wel eens “had ik niet nog meer moeten genieten?”, maar ik weet dat ik mij toen al bewust was dat dingen binnenkort zouden veranderen en dat ik moest genieten van het hier en nu. Hoevaak ik vorig jaar wel niet naar mijn oma heb gekeken en stil heb gestaan bij dat moment. En toch gaat het dan nog steeds te snel voorbij, hoe bewust je er ook bij stil staan. Maar dat is het leven. Mijn leven nu is ook goed. Het is alleen anders.

Het gaat lekker hier! (NOT!)

Lag ik dit weekend toch bijna in het ziekenhuis, zo slecht ging het.
Ik denk dat de moeheid ook begon mee te spelen.

Zaterdag ging het echt heel slecht. Ik was zo ziek, benauwd en moe! Maar ik kon niet slapen. Ik werd boos op de mensen die mij durfde te bellen. Iedereen wist dat ik ziek was en is het dus niet gek als ik mijn mobiel op stil heb staan. Dan moet je me niet op mijn huistelefoon bellen. Ook heb ik bijna geen stem dus praten of meer verstaanbaar zijn kost zoveel energie. Dat ik boos en vooral heel hees door de telefoon naar mijn vader riep “LAAT MIJ MET RUST IK PROBEER TE SLAPEN!!”, maakte de zorgen natuurlijk niet veel minder.

Een uur later hoorde ik mijn voordeur open gaan. Het was mijn zus die meteen de slaapkamer kwam binnenwandelen. Natuurlijk reageerde ik daar ook zeer gefrustreerd op. Ik probeerde toen al 2 uur in slaap te komen.
Achteraf was het maar goed dat ze binnenkwam en niet veel later mijn vader ook arriveerde.

De koorts was hoog opgelopen en ik was benauwder dan ooit. De antibiotica deed nog niet wat het moest doen, dat was zeker. Het eerste wat mijn zus deed was water pakken en zorgde dat ik wat dronk en pijnstillers naar binnenkreeg. Daarna brak ik in tranen uit op de bank. Dit kon ik niet meer alleen. Ik kon niet voor mezelf zorgen, laat staan voor een puppy!

Gelukkig hielpen de pijnstillers in combinatie met een pufje. Tegen de tijd dat mijn vader arriveerde was ik weer redelijk oke. Ondertussen was de huisartsenpost al gebeld met wat nu te doen. Ze vonden het te vroeg te veranderen voor antibiotica en de volgende stap zou een opname betekenen. Ik zat daar totaal niet op te wachten, dus we zouden het nog een paar uur aanzien. Aangezien op dat moment duidelijk was dat mijn vader bij mij zou blijven en ik dus niet meer alles alleen hoefde te doen, wat uiteindelijk het ziekenhuis niet nodig.

Van zaterdag op zondag voor het eerst weer redelijk geslapen. Hierdoor voelde ik mij zondag iets beter. Ik had het gevoel dat de antibiotica eindelijk begon te werken. Mijn vader is daarom gister ook weer naar huis gegaan.

Zondagavond begon mijn pup van ruim 4 maanden opeens overal in huis te plassen. Op haar kussen, de bank. Dat was nooit eerder gebeurd. Zelfs niet toen ze nog niet zinnelijk was. Er gingen meteen alarmbellen bij mij af. Zonder waarschuwing opeens overal plassen, dan klopt er iets niet.

Vanochtend met haar urine naar de dierenarts geweest. Eind van de ochtend kreeg ik een telefoontje dat er bloed en wat ontstekingen in haar urine waren gevonden en of ik toch nog met haar langs wou komen.
Natuurlijk deed ik dat, maar het liet wel meteen blijken hoe ziek ik nog was. Maar de pup is erg belangrijk, dus 2 ritjes naar de dierenarts moesten gewoon.

Lang verhaal kort, ook de pup zit nu aan de antibiotica. Vandaar ook de titel: “Het gaat lekker hier”.
Volgens de dierenarts ben ik er wel vroeg bij, dus de pup heeft niet lang hoeven lijden aan de blaasontsteking. Wat dat betreft had ik dat mijzelf ook eerder moeten gunnen. Maar goed je weet hoe dat gaat. Antibiotica wordt niet zomaar gegeven. Kans is groot dat de huisarts je weer naar huis stuurt als je te vroeg bent.

Verder ben ik begonnen met “Bio-Kult” een probiotica met 14 stammen (levende bacterieculturen) (yakult heeft er bijvoorbeeld maar 1).
Dit schijnt ontzettend goed te zijn en zou mijn weerstand beter moeten maken en meer bescherming moeten geven. Vooral ook als je regelmatig problemen hebt met virussen en bacteriën in de luchtwegen.
We zullen zien. Ben gister pas begonnen en het schijnt goed samen te gaan met antibiotica omdat deze ook weer een hoop van de goede bacteriën dood maken.

Voor nu is het vooral nog uitrusten en heb ik alle plannen voor deze week gecanceld. ik neem nu zo mijn laatste antibiotica pil en dan is het even afwachten of ik nog een kuur nodig heb. Mijn longen zijn namelijk nog steeds voor een deel onrustig en verstopt.

Ik moet je wel zeggen dat ik het helemaal gehad heb. Ik voel mij na ruim een week ziek volledig gesloopt. Ik hoop op dadelijk weer op een goede nachtrust en dat de antibiotica bij mijn pup ook maar snel mag helpen. ]

love,

Healthy

Update ziekte | Het werd toch erger.. | Arts denkt dat we voorlopig niet van corona af zijn.

Het kan bijna geen toeval zijn dat ik begin met gezond leven en ik dat ik dan binnen een week goed ziek wordt.

De afgelopen dagen waren best pittig, maar in het begin niet erg genoeg om naar de huisarts te gaan. Ik dacht dit is gewoon een fikse luchtweginfectie met hooguit een keelontsteking. Iets wat ik ieder jaar wel een keer krijg. Griep heb ik wat dat betreft eigenlijk nooit.

Ook een rede waarom ik mij niet heel veel zorgen maakte is omdat de klachten dadelijks veranderde. Niets werd opeens VEEL erger. Ik begon met erge keelpijn, daarna keelpijn met koorts. Toen koorts met neusverkoudheid en veel slijm in mijn keel en ook hoofdpijn. Ook begon ik steeds vaker longslijm op te hoesten. Iets wat erg lijkt, maar liever eruit dat erin. Want dan loop je kans op een longontsteking.

Maar toen begon ik te merken dat los dat ik bijna niet meer kon praten, ik ook steeds benauwder werd. De koorts was wel wat minder hoog. Aangezien ik de nachten daarvoor best goed had geslapen, had ik nog steeds niet het gevoel naar een arts te moeten. Voor een virus valt nou eenmaal weinig te doen behalve goed uit te zieken en af en toe een pijnstiller te nemen.

Afgelopen nacht heb ik bijna niet kunnen slapen doordat ik slecht kon ademhalen. Ook kreeg ik ook “brommende” en “piepende” ademhaling. Het ophoesten van slijm lukte ook bijna niet meer, en dat was het moment dat ik dacht, ik moet een afspraak maken.

Vanochtend bij mijn huisarts geweest (ik was zo benauwd dat lopen naar en van de auto al moeilijk ging). Deze heeft mijn temperatuur opgemeten en deze was mijn pijnstillers gelukkig niet meer dan een verhoging. Ook de zuurstof gehalte in mijn bloed was goed. Toen ze ging luisteren naar mijn longen werd het een ander verhaal. Ze kon op verschillende plekken horen dat het niet goed zat. Ook vrij onderaan mijn longen, waar het steeds moeilijker bij wordt om ze nog schoon te krijgen.

Ik heb daarom een antibiotica kuur mee gekregen van 5 dagen en een puffer (Ventolin diskus).
Thuis meteen de antibiotica genomen en daarna een pufje. Het gevoel dat ik toen kreeg was een herhaling van toen ik een kind was en dacht geen bril nodig te hebben. Of van die mensen die roepen dat ze niet doof zijn. Als je niet beter weet denk je dat alles nog best redelijk is, maar als je dan de tool krijgt waardoor de dingen weer worden zoals ze moeten zijn, dan denk je WAT EEN VERSCHIL!!! Dat had ik dus ook na 1x het inademen van die poeder in mijn longen. Kreeg opeens veel meer lucht. Zo fijn!

De arts hoopt dat ik met een week weer wat ben opgeknapt. Nou dat hoop ik ook! Ik ben nu al sinds zaterdag niet lekker en begin er nu toch wel aardig klaar mee te zijn. Nog iets opvallend wat mijn arts mij vertelde.

Ze ziet ook in haar praktijk een opmars van het coronavirus. En dan vooral de Delta variant. En dus ook bij mensen die volledig gevaccineerd zijn. En mensen worden dus toch ziek genoeg om hulp te krijgen van een arts. Ze denkt dat we voorlopig nog wel in golven last zullen krijgen van het virus en dat het dus goed blijft om enige afstand te bewaren van andere, ookal worden maatregelen steeds verder versoepelt.

Verder was mijn consult met de arts een fijn gesprek. Ik was er al zeker anderhalf jaar niet meer geweest en dus wou ze weten hoe het verder met mij ging en wat ik deed in mijn dagelijks leven. Of mentaal ook nog alles goed zit. Nu heb ik mentaal nooit echt serieuze problemen gehad en ik kon nu nog steeds zeggen dat het best aardig met me gaat. Ook fijn, er is een keer fijn dat het niet over mijn gewicht ging. Ik merk dan meteen dat ik er met een beter gevoel wegging. Na zoveel jaar heeft het ook weinig zit het er steeds over te hebben. Ik leef in dit lichaam. Ik wordt al iedere dag op ieder moment geconfronteerd met mijn gewicht. Ik kan niet toveren, dus het is er niet 123 van af weer. Ook niet iedere klacht heeft altijd maar met overgewicht te maken. Dat is namelijk wel waar altijd vanuit wordt gegaan. Maakt niet uit wat het is, het zal wel komen doordat je veel te zwaar bent. Wat soms ook zo is, maar vaak ook niet.

Gister kwam mijn vader op bezoek. De eerste persoon die ik heb gezien sinds ik ziek werd. Zo fijn dat hij de pup kon uitlaten en wat dingen voor me kon doen. Tot gister had ik namelijk alles zelf gedaan en dat valt het toch tegen om vrijgezel te zijn en alleen in een appartement te wonen. Niemand die voor mij zorgt. Dus dat hij er gister was, werd zeer gewaardeerd. Op gegeven moment was ik al blij dat ik gedoucht had of de afwas had gedaan. Ik had de energie gewoon niet meer.

Nu ik weer beter kan ademenen voel ik me al een stukje beter. Ook heb ik nergens meer echt pijn, maar wel een algeheel “voel me niet helemaal lekker” gevoel. Ik zet maar weer een film op, op Netflix.

love,

Healthy.

Ik was even bang dat het toch corona was..

Dit heb ik dus altijd. Als ik begin met afvallen en vooral gezonder leven dan is mijn lichaam in shock en dan is mijn weerstand minder en ben ik dus vatbaarder voor virussen.

Wel grappig trouwens. Ik maak een blog aan “gezondheid voor alles” en ik word ziek. HAHA!

Sinds zaterdagmiddag kreeg ik plotseling keelpijn en vanaf zaterdagnacht kun je me echt goed ziek noemen met koorts, hoesten, misselijk etc..

Ik ben begin deze maand met Pfizer gevaccineerd (2e prik al), dus ik dacht nee, dit kan toch niet? Sowieso ik zie bijna niemand dus het zal toch niet? Zondagochtend meteen een PCR test laten doen en gisteravond kreeg ik de uitslag. Negatief. Gelukkig maar. Ik kan je vertellen dat ik aardig pissig geweest zou zijn als ik het wel had gekregen, alleen al om het feit dat Pfizer ruim 90% bescherming beloofd en ik bang ben voor prikken. Had dan gevoeld alsof ik het voor niets had gedaan. Nu weet ik wel dat het niet gaat om het niet ziek worden, maar niet in het ziekenhuis komen. En natuurlijk willen we geen ergere mutaties. Maar ik was toch erg blij dat de uitslag negatief was.

Betekend trouwens niet dat ik mij daarom beter voel. Vannacht stond ik weer boven de toiletpot en daarna pijnstillers te slikken omdat ik haast niet kon slikken van de keelpijn. Ondanks dat gelukkig wel veel slaap uren gemaakt.

Gister was voor Nederland nogal een dag van gemengde gevoelens. Eerst heel blij dat Max Verstappen weer P1 heeft gepakt in de Formule 1. Die jongen gaat Lewis Hamilton eindelijk verslaan! Maar s avonds ongeloof, schaamte en vooral teleurstelling om ons Nederlands Elftal. Nu moet ik daar wel bij zeggen dat niemand echt geloof had in dit elftal en de coach. Er is vanaf dag 1 veel kritiek geweest. De “oranjegekte” is pas begonnen nadat we zagen dat ze wel in staat waren soms een wedstrijd te winnen. Maar gister was natuurlijk slecht heeeeeel slecht. Lachwekkend slecht zelfs.

Qua gezondheid is mijn doel en focus van gewicht voorlopig naar mijn immuunsysteem gegaan en het helpen daarvan. Rust houden, vitamines, mineralen en voldoende frisse lucht en slaap. Ik ga mij niet bezig houden hoeveel suiker er in dat keelsnoepje of dropje zit. Nu ben ik die 2 kilo echt wel afgevallen, maar het weeg momentje bewaar ik voor volgende week. Het is nu gewoon even niet belangrijk.

much love,

Healthy

De afgelopen tijd.. | Het afvallen geheim houden

De afgelopen maanden waren niet makkelijk. Meerdere prachtige zielen kort na elkaar (binnen een week) verloren waardoor mijn dagelijks leven compleet veranderde. De manier waarop ik deze zielen ben verloren was zeer indrukwekkend en tot de dag van vandaag kan ik haast nog niet bevatten wat er precies gebeurd is en hoe ik het heb overleefd.

Een kleine maand erna kwam er een nieuwe ziel in mijn leven in de vorm van een prachtige lieve pup.
Ik zeg wel lief, maar iedereen weet dat je je handen vol hebt aan een pup van 8 weken.
De pup is nu 17 weken en heeft mij de afgelopen maanden zoveel afleiding en liefde gebracht. Dagelijks maken we samen nieuwe stappen. Het leuke aan deze pup is ook dat ik er veel aanspraak door krijg. Dagelijks heb ik gesprekken met leuke nieuwe mensen. Ook het vrijwilligerswerk waar ik een maand geleden mee ben begonnen (bij het nationaal ouderen fonds (zilverlijn)) brengt mij veel voldoening.

Wat al deze dingen met elkaar gemeen hebben is dat ze enige vorm van stres geven. De eerste weken sliep ik nauwelijks door rouw de weken erna minder door een pup. Ook iets nieuws beginnen is spannend.

En als familie ook nog door iets heel onrechtvaardigs gaat en ik het niet voor haar oplossen, kom ik er achter hoe moe ik eigenlijk ben. En hoe goed het daarom is dat ik nu meer met mijzelf bezig ga zijn dan met alles om mij heen.

rond of onder de 2000kcal blijven lukt nog steeds goed. Ik zou zelfs willen zeggen dat het iedere dag een stukje beter gaat. Zoals ik al eerder zei is sporten op het moment geen prioriteit voor mij, toch krijg ik mijn beweging door een lekker een stukje te lopen met mijn pup. Beide genieten we daarvan.

Mijn familie (op mijn vader na) heb ik niets verteld over dat ik gezonder aan het leven ben en graag wil afvallen. Dit omdat ik uit ervaring weet dat iedereen dan graag zijn mening deelt over wat ik aan het doen ben , of het wel goed is wat ik doe en of ik het ga “halen”. Ze bedoelen het echt niet allemaal verkeerd, maar het helpt mij ook niet om mijn doel te behalen. Ze zien vanzelf wel waar ik mee bezig ben. Dat is vroeg genoeg.

De aankomende tijd ligt de focus op mij. Wat ik graag wil en wat ik daarvoor nodig heb. Want als ik dit niet voor mezelf over heb, wie doet dat dan wel? Ik heb ook niet het gevoel klaar te zijn voor bijvoorbeeld een nieuwe relatie zolang ik niet op een betere plek ben met mijzelf. Al betekend dat echt niet dat ik eerst 80kg afgevallen hoef te zijn hoor! Het is meer een gevoel van weer op het juiste pad zitten met mezelf voordat ik een ander kan toelaten.

much love,

Healthy

Keuzes leren maken

Ik ben er achter gekomen dat de moeilijkste momenten eind van de middag en rond het avondeten zitten voor mij. Ook de avond vind ik lastig. Dit verbaasd mij niets omdat ik niet zo zwaar ben geworden door de hele dag veel te eten, maar door 1 a 2 maaltijden per dag tussen de 1500 en 2000 kcal naar binnen te proppen. Hierdoor zat ik de rest van de dag lekker vol.

Gister ging weer goed en ben ik weer onder de 2000 kcal gebleven (zonder mijzelf uit te hongeren). Weer kwam er een moment dat ik bijna junkfood had besteld, maar dan krijg ik weer een melding van WordPress dat iemand wat geliked heeft of ik er een nieuwe volger bij heb en dan stopt mij dan. Wat ook helpt is de gedachten dat Ik alleen mijzelf er mee heb. Ik kan 1000000 smoesjes bedenken waarom het okay zou zijn om bijvoorbeeld friet te bestellen, maar het feit is dat ik daar niet van af val en dus dik blijf.

Ik merk ook dat alles wat ik meemaak wil belonen met lekker eten. Of ik nu wat vervelends heb mee gemaakt of juist iets heel goed heb gedaan en trots ben, er hoort lekker eten bij.

Het fijne is wel dat deze 2 dagen er voor het overgrote gedeelte van de dag al nieuwe gewoontes groeien. Ik weet dat het gemiddeld 5 weken duurt om echt aan een verandering te wennen, maar het is enorm fijn om s ochtends wakker te worden, mijn ding te doen en vervolgens niet meteen denk aan eten. Dat geeft rust.

Nog iets positiefs, mijn buik voelt niet meer zo opgeblazen. Dit komt natuurlijk omdat deze niet meer propvol zit de hele dag. De afkickverschijnselen vallen op het moment ook nog mee. Nog geen migraine gehad of erge moeheid. Ik ga er vanuit dat deze ook niet gaan komen omdat ik niet streng aan het diëten ben, maar aan het leren normaal te eten.

En bij normaal eten hoort keuzes maken. Dat ik aan het afvallen ben betekend niet dat ik alles moet afwegen of niets lekkers meer mag hebben, maar het is dagelijks wel de keuze maken wat ik eet. Ik kan prima een klein zakje chips eten of bij de maaltijd een kleine portie frietjes, maar dan is het de rest van de dag kiezen voor meer groente, fruit, en volkoren producten. Wat dat betreft klinkt 2000 kcal per dag ook niet als iemand die afvalt, en voor de gemiddelde persoon zal dat misschien ook te veel zijn om af te vallen, maar bij mij vliegen de kilo’s eraf. Iedere week ga ik op de weegschaal staan en laat ik het resultaat hier zien.

Ik ben nu al zo blij de keuze te hebben gemaakt een blog te maken en ben zo dankbaar voor de mensen die mijn reis naar een gezond leven volgen. Het werkt motiverend en het schrijven is een soort therapie.

2 dagen gezond leven is in het grote plaatje helemaal niets, toch zijn voor mij dit de belangrijkste dagen. Het laat zien dat ik dit kan. Als ik het vandaag kan, kan ik het morgen ook. artsen, wetenschappers zeggen allemaal dat als je morbide obesitas hebt het geen kwestie van discipline of doorzettingsvermogen meer is omdat je lichaam en je hoofd zo tegenwerken, maar wanneer je afbouwt en niet te streng bent voor jezelf dan is het wel degelijk mogelijk.

love,

Healhty