Het gaat niet goed..

Mentaal gaat het slecht en daardoor fysiek ook steeds slechter.

Ik eet slecht, slaap weinig en huil vooral veel.

Dit alles komt omdat ik zo niet gelukkig ben met mijn leven. Extreem ongelukkig zelfs. Er is niets waarvoor ik leef. Niets waar ik naar uit kijk. Mijn ex maakte het leven leuker of nouja met hem in mijn leven leek alles veel mooier. Nu hij weg is gevallen (en ik mis hem verschrikkelijk) ben ik naast dat ik ongelukkig ben ook nog eens zeer eenzaam. Het is het soort leegte wat een familielid, vriendin of hond niet kan vullen. Ik lijk niet uit de emotie te kunnen komen.

Ik ben mij er ontzettend van bewust dat hoe ik de dingen nu bekijk vanuit negatieve emoties komen. Het is niet de werkelijkheid, maar het voelt wel heel echt. Mijn maag en hart doen letterlijk pijn door alle emotie. Ik lig dagelijks huilend en happend naar adem op de grond.

Het gevoel is constant en het voelt nu letterlijk alsof ik aan het overleven ben.

Ik kreeg een paar dagen geleden een telefoontje dat ik eindelijk aan de beurt was bij een psycholoog. Vrijdag heb ik de intake. Ik heb mij ooit aangemeld omdat ik merkte dat in mijn relatie dingen vanuit het verleden naar boven kwamen. nu dat de relatie over is, is dat trauma 10x zo erg naar boven gekomen. Het voelt weer alsof ik alles gegeven heb en niet goed genoeg was. Ik werd weer in de steek gelaten en het doet zo’n zeer. Ik voel mij zo machteloos.

Ik mis mensen in mijn leven.. Een doel. Ik ben ook weer meer aangekomen. Ik weeg alweer 131,5kg.
pff wat is het leven kut nu.. en dan loop ik buiten met dat prachtige weer en ik weet dat ik er van moet genieten. De beauty er in moet vinden, maar ik voel het niet..

Ik hoop zo dat therapie mij gaat helpen, want dit gaat zo niet langer. Ja ik mis mijn ex en ja hij vulde een leegte, maar dat betekend dus dat er meer aan de hand is. Ik moet gaan vinden wat mij gelukkig maakt en dat niet laten afhangen van een relatie. Dat is namelijk een veel te kwetsbare positie.

fijne weekend.

Liefs, Anouk

Daar ben ik weer.. | Het gaat niet zo goed. |

Hallo,

5 januari was mijn laatste berichtje. Ik was toen ruim 22 kilo afgevallen en sindsdien is er een hoop veranderd.

Eerst mijn gewicht. Ik ben ben nu precies 37 kilo afgevallen. ja, dat is 15 kilo minder dan een half jaar geleden, maar het is een stuk langzamer gegaan dan de eerste 20 kilo.
In september 2021 woog ik 166,5. Vandaag weer ik 129,5. Natuurlijk een mijlpaal, maar wil ik echt een gezond bmi, dan moet er nog eigenlijk zo’n 50 kilo af.

Het gewicht voelt op het moment niet zo belangrijk nu ik in tranen op de bank zit.
De waarheid is dat ik de afgelopen 9 maanden in een hele ongezonde relatie heb gezeten en deze vanavond heb beëindigd. Het de eerste maanden van die relatie hebben jullie kunnen meelezen hoe alles ging. van Lexa, tot de ontmoeting tot aan de relatie.

De waarheid is dat redelijk vanaf het begin (eigenlijk ook al te lezen in mijn blog van 17 november). Ik vertelde toen al dat hij vrij kritisch was en zijn partner aan een bepaalde standaard houdt. Hij houdt van slank.. Ik wist het dus al dat dit toxic ging worden en ik liet het toe.

Maar de maanden daarna werd alles alleen maar erger. In de lente begon hij aan te geven dat het afvallen te langzaam gaat. Hij gaf ook aan zich helemaal niet aangetrokken te voelen tot mij. aantrekkingskracht is er niet. Uit elkaar gaan wou hij niet. Seks hadden we nauwelijks. Maar daar bleef het niet bij. die 5 a 6 uurtjes per week dat we elkaar zagen (naast de 2 uur durende telefoon gesprekken die we dagelijks hadden) waren voldoende voor hem. Hij miste mij niet. Had ook niet het verlangen naar mij toe. Ook de verwachtingen die hij had sprak hij meer uit. Zo was dagelijks sporten en vrijwel niets eten de norm geworden. We zouden op gegeven moment 4 dagen samen weg gaan. Dat zijn er toen 2 geworden omdat hij het benauwd kreeg zo lang met mij samen te zijn. Ik kan je vertellen, dat is het enige weekend in 9 maanden dat we echt een heel weekend samen zijn geweest. En wanneer ik al down was, moest hij mij vertellen dat hij twijfels had of hij wel voldoende voor mij voelde (maar nog steeds wou hij niet uit elkaar gaan)

En ondanks dat hij wel al die verwachtingen had, werden op de dingen waar ik behoefte aan had (denk aan vaker samen zijn, meer intimiteit, kort gezegd meer liefde) niet gereageerd. Hij zat gewoon niet in elkaar en zou niet oprecht zijn zei hij.

Je vraagt je misschien af waarom ik zo lang nog bij hem ben gebleven..

Nou .. hij leek vaak de schuld bij zichzelf te zoeken en dat hij moest veranderen.. geen seks? Dat kwam door zijn lage libido in het algemeen. verwachtte hij te veel? Dan moest hij zijn verwachtingen temperen. Er waren zoveel momenten waar hij doorhad dat wat hij deed niet okay was en mij pijn deed. En ja dat vond hij ook wel vervelend. Hij deed dan lief en we verzonnen weer dingen waardoor het in ieder geval niet volledig lag aan zijn gemis aan liefde voor mij of mijn lichaam. We bedachten dingen waardoor hij misschien wel meer zou voelen..

En telkens was ik weer even blij. Gerustgesteld… Want een deel aan hem is geweldig. Zo intelligent, verbaal ontzettend goed, goed voor de natuur/dieren en ik kon gewoon (met de meeste dingen) altijd bij hem terecht. Ik heb dat nog nooit in een relatie meegemaakt, maar wel altijd naar gezocht.

Maar de goede momenten duurde steeds minder lang.. Hij ging mij steeds vaker negeren als ik te emotioneel werd. Ik werd steeds meer onzeker. Ik at en sliep op gegeven moment niet meer. Alles wat ik deed, was voor hem. Ik raakte mijzelf kwijt.

Hij begon steeds minder moeite te doen. Alles werd steeds meer mijn eigen probleem.
De gedachten van uit elkaar gaan groeide bij mij. Maar door alle paniek, angst en vooral bang om de verkeerde beslissing te maken, bleef ik. De mooie momenten waren nog steeds te mooi. En ik weet wat het is om alleen te zijn. Voor hem was ik 6,5 jaar alleen. Ja dat waren stabiele jaren, maar ik was niet gelukkig. Met hem heb ik dingen gevoeld die ik in geen jaren heb gevoeld. Zoveel geluk en blijdschap.. Maar ook verdriet en wanhoop. Zo erg zelfs dat mijn traumatische jeugd weer naar boven kwam.

Waarschijnlijk zijn er nog veel meer dingen die niet goed waren, maar dit waren de belangrijkste punten..

Wat mij er uiteindelijk toe bewogen heeft er een punt achter te zetten was dat het de laatste weken iedere keer raak was met ruzie. Of eigenlijk geen ruzie. Hij maakte weer duidelijk dat ik niet goed genoeg was, mij niet mist, twijfels had en zichzelf eigenlijk ook flink het slachtoffer vond omdat hij geen passie voelde en daar mee moest zien te leven. En waar ik een paar weken geleden nog niet functioneerde als dat gaande was. Ik volledig in paniek en met tranen op de bank zat, begon ik er nu aan te wennen. Zijn woorden raakte mij niet meer zo. De mooie momenten werden zo schaars dat ook die niet meer in mijn gedachte zaten. De gedachten van uit elkaar gaan was niet meer zo eng opeens.

En de definitieve klap was de acceptatie dat hij niet voor mij voelt als wat ik voor hem voel. Dat het niet uitmaakt hoeveel ik weeg of wat ik doe. Hij vindt de liefde en aandacht die ik voor hem had erg fijn. Ik was namelijk ook voor hem de enige persoon met wie hij dagelijks sprak. Met wie hij alles deelde. Maar dit is niets meer dan een vriendschap. En hij wist dat ik geen vrienden kon zijn na dit alles. Dat is waarom hij niet uit elkaar wou gaan. Voor mij was dit uiteindelijk niet voldoende. Ik verdien meer.

Toen ik het hem vertelde was hij er rustig onder. Pijnlijk rustig. Hij bevestigde alleen maar dat wat ik zei en waarom ik uit elkaar wil gaan, waar is. En hij begreep het dus ook.

En toen brak ik.. Het enige wat ik ooit heb gewild is ook alles voor hem zijn. Dat hij niet zonder mij wil en alles zou doen om samen te blijven.

Het is zo raar om als je zulk innig contact hebt gehad in de vorm van dagelijks uren lange gesprekken en daarnaast nog alle appjes en andere dingen die je met elkaar deelt, opeens weer naar Strangers te gaan. Hij weet alles van mij. Hij was mijn beste vriend. En ik heb al zo weinig mensen in mijn leven.. Maar nee een vriendschap zit er voor ons niet in. Ik hou wel van hem en zou veel te jaloers zijn als hij een ander tegenkomt.

Ik weet dat ik vertrouwen moet hebben dat alles wel goed komt, maar ik was zo lang alleen. Ik wil niet meer zo lang alleen zijn.. Ik heb zoveel liefde te geven en wil deze ook graag ontvangen.

Dat hele zelfliefde heb ik jaren en jaren gedaan.. Was prima hoor, maar het maakte mij niet zo gelukkig als verliefd zijn. Ik weet dat ik mijzelf weer moet opbouwen na dit.. hij heeft mij geholpen die 37 kilo af te vallen, maar ben op andere vlakken achteruit gegaan. Zoals de paniek en onzekerheid die ik dagelijks ervaar. Ik was verdomme ruim 6 jaar alleen. Super zelfstandig.. Ik heb zoveel mannen “afgewezen” omdat ze niet goed voor mij waren en stond zo sterk in mijn schoenen. En dan 1 man die dan alles kan veranderen. 1 man waar ik mij voor open heb gesteld. Waar ik zoveel ben voor gaan voelen.. En dan is het opeens niet meer zo makkelijk de juiste beslissingen te maken.

Normaal gesproken was ik ALLANG bij zo iemand weggegaan.

Ik ben wel trots dat ik nu voor mezelf heb gekozen. ja, het had zeker eerder gekund, maar het is niet alsof ik jaren bij hem ben gebleven terwijl ik niet gelukkig was. 9 maanden..

Het meest frustrerende is, is dat mijn uiterlijk juist 1 van de dingen was (zelfs met heftig overgewicht) waar ik nooit problemen mee had. Ik stond altijd wel in de aandacht daarmee. En ik uitgerekend iemand tegenkom (die 11 jaar ouder is en zelf echt niet meer de mooiste is), die zich niet voelt aangetrokken tot mij.

Hier een foto van mij.. Want.. Fuck it. Hi, Ik ben Anouk!

Ik ben 30 jaar.. En ik zoek dat huisje, boompje, beestje. Die stabiliteit met een hoop liefde. ik ben zo blij dat ik mijn beste jaren niet aan die ene man ga geven..

En ergens ben ik dankbaar. Dankbaar dat ik weer heb mogen ervaren wat het is om verliefd te zijn. Van iemand te houden en een toekomst met iemand samen te willen opbouwen.. Ik ben ook dankbaar dat hij mij heeft geholpen met afvallen. Als je met iemand samen bent voor wie weer gezonde leefstijl zo belangrijk is, dan doe je makkelijker mee. Dus ja daar ben ik hem dankbaar voor. Ik ben hem dankbaar voor de mooie gesprekken..

Ik haat hem niet.. Hij heeft ook zoveel goeds gedaan.. Ik kan het hem niet kwalijk nemen dat hij niet voldoende voor mij voelt. Hij was er open en eerlijk over. Ik was de gene die mocht gaan bepalen of het voldoende was of niet. En dat bleek uiteindelijk niet zo te zijn.

Ik weet dat ik de aankomende tijd zo verdrietig zal zijn.. Het is denk ik vooral het verlies van een toekomst waar ik zo zeker van was. En nu moet ik WEER gaan daten en iets opbouwen. ik haat dat wel zo erg. pff. Was hij dan alleen in mijn leven om mij te helpen met mijn gezondheid? mijn conditie is er ook op vooruit gegaan..

Ik heb het gevoel dat ik geen adem krijg als ik denk aan het feit dat het over is.. Maar datzelfde gevoel heb ik ook als ik met hem had moeten samenleven met zoals het werkelijk was…

Anyways… Mijn leven is op meer vlakken veranderd. Het vrijwilligerswerk is gestopt helaas. in maart al. Ik heb wel een super leuke nieuwe hobby. Dot painting. Hij stimuleerde mij ook enorm met die nieuwe hobby. Hij wou altijd het beste bij mij naar boven brengen.

en nu moet ik het weer alleen doen.. De motivatie om gezond te worden.. Het eten, het bewegen..
Ik ben de weekenden weer alleen.. Het maakt mij zo verdrietig..

Ik weet het allemaal even niet meer.. Dit is niet waar ik gedacht had dat ik nu zou zijn.. Je wilt niet weten hoe blij ik was oud en nieuw met mijn partner door te brengen.. Het zijn van die kleine dingen.. En nu ga ik richting de 31 en opnieuw begin ik het jaar alleen. waarom..

Liefs,

Anouk

Er gebeurd veel…

Sommige dingen gaan te snel en andere dingen mogen van mij sneller gaan.

Ik ben momenteel zo’n 22,5 kg afgevallen. Dit gaat dus best aardig. Mag van mij natuurlijk sneller gaan, maar ik mag niet klagen.

Gister mijn booster vaccin gehad. 1 groot drama natuurlijk weer vanwege mijn prikangst. Uiteindelijk belande ik in een rolstoel en werd ik gereden naar het hokje van de EHBO. Alles vanwege het flauwvallen. Nouja dat deed ik niet, maar dat kwam omdat ik gewoon languit op het pad ga liggen als ik het voel aankomen.

Ook super tegenstrijdige gevoelens over de booster. Uiteindelijk dus toch gedaan. Gelukkig gewoon weer Pfizer en niet moderna. Te veel mensen om mij heen zijn toch ff een dag of 2 goed ziek geweest van moderna. Maar mensen onder de 45 krijgen dus schijnbaar standaard Pfizer.

Op spierpijn in mijn arm na geen last van bijwerkingen gelukkig.

In de liefde zit het de laatste tijd ook erg goed. We hebben mekaar vaker kunnen zien en er zijn zelfs overnachtingen bij gekomen. Samen 1e kerstdag gevierd en oud en nieuw. Tussendoor elkaar ook veel gezien. We hebben vooral buiten gewandeld en van die ingewikkelde fantasy bordspellen gedaan. Erg leuk, wel vermoeiend. Er is zo’n spel dat na meerdere keren spelen en dagen van leeswerk, we nog steeds niet volledig de spelregels begrijpen. Gelukkig doet hij het meeste uitzoeken, want ik zou dat echt niet trekken.

Ik merk wel dat er veel obstakels tussen ons zijn. De afstand, onze huisdieren (hij konijnen en ik een hond), zijn werk en meerdere dingen die er voor zorgen dat zoals het er nu naar uitziet de standaard nog steeds zal zijn dat we elkaar 1 middag in de week zien. That’s it. Terwijl ik het liefst iedere dag samen ben, of in ieder geval vaker. Maar goed als dat onze grootste problemen zijn dan mag ik denk ik niet klagen. We zijn in ieder geval nog dichter bij elkaar gekomen doordat we de afgelopen weken meer tijd met elkaar konden doorbrengen.

Het is apart hoeveel anders mijn leven er nu uitziet in vergelijking met een jaar geleden.
Geen mantelzorg voor oma meer, andere hond, relatie, vrijwilligerswerk, nieuwe hobby’s en niet te vergeten ruim 22 kilo lichter. Sommige dingen zijn hetzelfde. Zoals Corona. Vaccins waren zo genaamd de oplossing toch? Waarom is de situatie dan min of meer hetzelfde (of erger) dan toen de vaccins er nog niet waren?

Ik merk dat ik niet helemaal happy ben. Misschien dan toch een extra bijwerking van het vaccin?
Want eigenlijk is er helemaal niets aan de hand. Misschien moet ik dadelijk maar gewoon op tijd naar bed.

Hoop dat iedereen fijne feestdagen heeft gehad en dat het maar een prachtig, gezond en liefdevol jaar mag worden.

liefs

Happy, ondanks alles.

Vandaag om precies te zijn 19,5 kg afgevallen en daar ben ik zeer tevreden mee. Het gaat dan niet zo snel meer als de eerste weken, maar ik zit nog steeds op een gemiddelde van 1,5 kg per week. Dit zal teruglopen naar 1 kilo gemiddeld per week en dat is gewoon goed!

Mijn vriend weet nu ook precies hoeveel ik weeg. Door hoe hij een tijdje terug reageerde was ik huiverig het precieze getal te zeggen, omdat ik niet zat te wachten op een negatieve reactie. Maar al een tijdje liet hij duidelijk merken dat het getal niet uitmaakt. Het belangrijkste is dat we samen gezond leven, de rest gaat dan vanzelf. Hij reageerde dus ook niet super geschrokken ofzo. Natuurlijk net als iedereen schatte hij me zo’n 40 kilo lichter in, maar omdat ik al vertelde dat ik er over 30 kilo nog niet was, begreep hij al wel dat ik zwaarder was dan die 110 a 120 kilo.

Ik ben begonnen op 166,5 en week nu precies 147.0. Dat onder de 150 blijft wel een mijlpaal. Ik kan weer op sommige trapjes staan, wat soms best handig is.

Ik heb de lift vrijwel volledig ingeruild voor de trap. Deze loop ik nu steeds makkelijker op en af. Dat is wel heel gaaf om mee te maken. Eerder was ik met 2 verdiepingen omhoog helemaal buitenadem. Tegenwoordig niet meer. Wandelen doe ik nog steeds meer, al merk ik wel dat na 5 a 6km ik het zwaarder krijg. Ook niet raar als je zoveel gewicht moet meesjouwen. Ik zou wel langer kunnen lopen, maar dan moet ik tussendoor ff rusten en wat eten en drinken. Als we bijvoorbeeld een keer 10 a 11 km gaan lopen, dan zou ik daar een hele ochtend of middag voor uittrekken.

Verder is niet veel veranderd. Ja dat met die boosterprik vind ik nogal een ding. Nu ik nog morbide obesitas heb, vind ik dat een prik voor mij toch wel verstandig is. Maar als je puur kijkt naar wat in de ziekenhuizen komt en wat komt te overlijden, dan zijn dat vooral oudere mensen of mensen met onderliggend lijden. Ook regelmatig de mannelijkere 55+ met obesitas.

Als een vaccin nou de besmetting of het doorgeven daarvan zou stoppen, dan zou ik mij kunnen voorstellen dat je hem voor je medemens neemt. Maar we zien nu dat die vaccins onvoldoende werken. Zeker tegen omikron. Een paar vaccins zoals astrazeneca werken er gewoon niet tegen en vaccins als die van Pfizer maar een beetje en heel tijdelijk. Dat geldt zowel voor de bescherming als het doorgeven van een besmetting.

Je kunt toch moeilijk iedere paar maanden ieder gezond mens vaccineren? Wanneer de kans dat je ernstig ziek wordt nihil is en je wel nog steeds andere besmet? Wat dat betreft vind ik de dwang dat als je niet binnen 9 maanden telkens een booster haalt, je je QR code kwijtraakt, echt niet fijn.

Zolang ik veel te dik ben booster ik wel, maar er komt een moment dat ook ik zeg van nu is het genoeg. 1x per jaar is al vaak, maar eens per half jaar is gewoon niet te doen, laat staan wat het met je lichaam doet. Los daarvan ben ik als de dood voor prikken, dus ik zit er totaal niet op te wachten.

Ik vind de onduidelijkheid ook steeds vervelender worden. De uitleg is onvoldoende. De logica is ver te zoeken.

En dan ook nog het idee dat ik nu volledig onbeschermd rondloop. want mijn laatste vaccin is alweer ruim een half jaar geleden. tegen omikron ben ik niet meer bestand. En dan heb ik het nog niet eens over de chaos rondom het zetten van die vaccin. Mensen kunnen geen afspraken maken, moeten ver rijden om die prik te halen. Wat een zooitje.

Het blijft keer op keer de voor en nadelen tegen elkaar opwegen en daar komt dan een soort dwang maar ook eigen verantwoordelijkheid bij die mij toch wel wat stres oplevert. nu loop ik toch ook onbeschermd rond? en met dat vaccin heb ik misschien de eerste 3 maanden plezier totdat je voor werkelijke bescherming je er eigenlijk weer 1 moet. Dus het enige voordeel wat je aan een booster na die 3 maanden overhoudt is dat je dan voor de overige 6 maanden nog overal binnen mag komen. Maar doe je dat? Als je onbeschermd bent. Lastig allemaal. Ook de omgekeerde wereld trouwens. een vaccin nemen om ergens binnen te mogen komen inplaats van die periode echt beschermd te zijn.

Ik heb besloten mij te focussen op het hier en nu. Die booster mag ik op z’n vroegst in januari een afspraak maken, dus dat is een probleem voor dan. Eerst die feestdagen gezond zien door te komen. Ik heb trouwens wel leuke dingen op de planning staan. 1e kerstdag samen met mijn vriend en 2e de hele dag met familie. Gaat met eten wel lastig worden. op 2e kerstdag heb ik bijvoorbeeld 2 eetafspraken staan. 1x uiteten en 1x gourmetten. heb al tegen mijn moeder gezegd met gourmetten dat ze weinig voor mij hoeft te halen. meer groente. en met het uiteten ga ik alleen 1 hoofdgerecht nemen. Puur om het allemaal een beetje in balans te houden.

Ik wens iedereen alvast hele fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar! Wie weet ben ik er voor die tijd nog wel even, maar dan heb ik dat vast gezegd.

liefs

Een positieve update!

Het beste nieuws is dat ik al 17 kilo ben afgevallen!!! WOW!
Ik ben nu zo’n 10,5 week bezig en ondanks dat het voelt alsof ik al veel langer bezig ben, is dit natuurlijk wel in een rap tempo eraf gegaan. Ontzettend blij mee!

Tussen mij en die man is alles goed gekomen. We zijn gaan praten en nog meer gaan praten en zo hebben we elkaar beter leren kennen. Waar hij als 41 jarige nooit een echte relatie is aangegaan omdat hij nooit een vrouw kon vinden die voldeed aan het plaatje in zijn hoofd, heb ik juist last van wantrouwen en verlatingsangst.

Bij beide is het terug te leiden naar onze jeugd. Hij heeft het zijn ouders ontzettend moeilijk zien hebben en heeft daardoor een nare scheiding mee gemaakt. Hij heeft zichzelf jaren voorgehouden dat als hij maar zijn perfecte vrouw ontmoet, dat hij dat dan zelf niet zou meemaken.

Ook met mij vond hij het lastig het formeel een relatie te noemen, terwijl ik (net als de rest van de mensheid) nog niet voldoe aan dat plaatje in zijn hoofd.

Het hielp natuurlijk niet dat ik door een hele nare jeugd mensen moeilijk toelaat in mijn leven. En als ik eenmaal wat voel voor iemand, dat ik mij aan die persoon ga vastklampen. Alles wat hij zei, maakte mij overdreven onzeker, waardoor ik weer super dramatisch was.

Zo ben ik al vaker bij iemand weggegaan omdat ik een bepaalde. (maar zeer onredelijke) bevestiging niet keer op keer van iemand kreeg om angst en paniek bij mij te onderdrukken.

Nadat we zo open en eerlijk hadden gepraat en we elkaar beter begrepen en wat we van elkaar nodig hadden, ging er een nieuwe wereld voor ons open. Vooral bij hem is er een knop omgezet die binnen een week van “niets formeels en je moet eerst afvallen” naar “Ik wil je als vriendin, mijn partner. De persoon met wie ik mijn leven ga delen. Ik wil jou nooit meer kwijt.” Het leek alsof er een last van zijn schouders was gevallen toen hij zichzelf begreep en dit met mij had gedeeld.

Natuurlijk is een goede gezondheid nog steeds belangrijk, maar onze relatie hangt er niet meer van af. Ik heb hem wat dat betreft ook zeer duidelijk gemaakt dat IKZELF graag gezond wil zijn. Dat ik dit voor mijzelf doe. Dat hij mij mag steunen, maar dat dit verder niet aan of voor hem is.

Ik ben door dit alles meer vertrouwen gaan hebben in hem en onze toekomst samen. Dit heeft als groot voordeel dat als er wat is, ik niet meteen super dramatisch ga doen en ga dreigen met “weggaan”, maar dat ik het er normaal met hem over heb. Dat ik er vanuit ga dat hij het goed bedoeld en hem dus eerst de kans geef om het uit te leggen. In alle eerlijkheid, ik ben nogal gevoelig, dus ik kan soms met de meest onzinnige dingen zitten. Het is dus niet dat hij daadwerkelijk dan wat verkeerds heeft gezegd, maar dat maak ik er dan in mijn hoofd van. Dingen als bijvoorbeeld dan heeft hij iets verteld over zijn verleden en zijn soort van exen. Heel onschuldig allemaal en jaren en jaren geleden, maar ik word dan onzeker en krijg het dan in mijn hoofd dat ik minder ben dan zij of dat ik vergeleken wordt.

Wat dat betreft ben ik ook niet heel makkelijk in een relatie of zo onschuldig. Hij weet nu dat ik zo ben af en toe en dan dat hij zich niet aangevallen moet voelen, maar dat hij dan juist even extra aardig is, zodat ik tot de conclusie kan komen van oh ja het is onzin. Dit is angst en paniek uit mijn verleden.

De afgelopen weken waren dus soms best zwaar. We hebben echt wel even door die rotte appel heen moeten bijten om te komen waar we nu zijn. En nog steeds zullen we meer van die moeilijke momenten soms komen. Hoort bij het elkaar beter leren kennen en begrijpen. Het enige verschil is nu wel dat we beide zien dat we voor elkaar gaan en het beste met elkaar voorhebben.

We zien elkaar op het moment 1 dag in de week. Hij reist dan 6 uur in totaal op 1 dag om een paar uurtjes bij mij te zijn. Daarnaast bellen we nu iedere avond een 1 a 2 uur. Dat is echt een hele verbetering ten opzichte van het alleen appen. Ik was eerder niet zo van het bellen, maar kijk nu dagelijks uit naar ons gesprek. Wat dat betreft zouden wij een lockdown niet erg vinden. Dan zou hij al z’n werk vanuit mijn huis gaan doen en nemen we zijn konijnen mee hier naar toe. haha.

We zijn vorig weekend naar een spellenwinkel bij mij in de buurt geweest en hebben daar voor 100 euro 2 leuke fantasy spellen gekocht om hier ook te gaan spelen en ja hij heeft betaald. Hij doet wat dat betreft echt zijn best om te laten zien dat hij nergens heen gaat. Dat dit anders voor hem is en dat ik mij dus geen zorgen hoef te maken.

Ik probeer mijn aandacht vooral te focussen op hoe hij bij mij is. Niet de dingen die hij zegt, maar wat hij doet is wat laat zien wat zijn bedoelingen zijn. Hij komt op zijn enige echt vrije dag naar mij toe en zit daar uren en uren voor in de trein. Ook zijn avonden besteedt hij voor het grootste gedeelte aan mij. Het zou raar zijn als hij zoveel energie in mij zou steken als hij over een maand weer weg is. We zullen zien hoe dit eindigt. Voor nu voelt het fantastisch. Hij heeft het nu ook aan vrienden en familie verteld dat ik zijn vriendin ben. Had van mij niet gehoeven, maar hij probeert echt zijn best te doen te tonen wat ik voor hem beteken.

Op naar de 20 kilo!

x

Afgewacht en daarna losgelaten

Het zal je niet verbazen als mijn vorige blogpost over een man ging. Hier het vervolg.

Ik heb het afgewacht. Niets gedaan vanuit mijn gevoel, maar afgewacht, geluisterd, aardig gedaan en tot de conclusie gekomen dat het niet ging werken.

Gister overdag vriendelijk gedaan. Daarna toch een berichtje gestuurd met hoe ik mij over bepaalde dingen voelde. Ik dacht even dat er uit kwamen, tot gisteravond ons telefoongesprek van ruim een uur.

Het komt er op neer dat hij zichzelf en zijn partner aan een bepaalde standaard houdt. Hij heeft verwachtingen en dingen nodig om dit (ons) te laten slagen.

Zo moet ik bijvoorbeeld zo snel mogelijk slank zijn. Hij is namelijk erg gezond en anders pas ik niet bij hem. Omdat hij niet zeker is dat ik het ga volhouden, wil hij alles wat een relatie inhoudt hebben, zonder het formeel een relatie te noemen. Ik zou mij dus eerst moeten bewijzen.

Hij geeft wat dat betreft gemixte signalen af. Want aan de ene kant is zogenaamd alles goed en vindt hij me geweldig, aan de andere kant als ik niet gezond ga worden, dan wordt het niets. Zo valt hem alles op, als ik bijvoorbeeld de trap niet neem of iets in zijn ogen verkeerd eet of drink. Een dag niet gesport heb en oh ja dat ik positief vertelde dat ik eerder veel was afgevallen, hoorde hij alleen maar uit dat ik dus jojo.

Hij wil dus “iets” met mij beginnen maar te gelijkertijd ben ik onvoldoende en zou hij mij al willen veranderen. Dat is al niet okay!

Maar was het alleen maar mijn gewicht. Hij schijnt een simpele levensstijl te hebben. Dus wat ik koop, wat ik kijk, waar ik heen ga, hoeveel ik mijn telefoon gebruik, wanneer ik ga slapen, hoe met HEM om te gaan, zijn allemaal BELANGRIJKE dingen voor hem en daar zou ik dan al aan moeten gaan voldoen.

Hij vergelijkt situaties met zijn ex en is daardoor extra kieskeurig. Ik merk dat ik niet alleen een soort druk voel, maar ook dat ik hem verkeerd heb ingeschat. Hij is vaak aardig, maar niet zo lief en empatisch als ik dacht.

Het idee dat dit mijn toekomst zou zijn, waar hij spring zegt en ik vraag hoe hoog, ga ik niet gelukkig van worden.

Even de dingetjes die ik al gedaan heb voor hem: Lange wandelelingen? Sure ik koop dure wandelschoenen. gezond vegetarisch eten? Tuurlijk ook ik eet minder of geen vlees. Je wilt dat ik 3 dagen in de week ga sporten? Ok, ik neem een abonnement op de sportschool (deze heb ik gelijk weer afgezegd. Zit nergens aan vast). Ik durf niet eens wat anders dan water te pakken of hij keek me al raar aan.

Ik wou graag dat dit ging werken, want het begin tussen ons was zo leuk. De dagen samen waren ook fijn. Nul irritaties of dingen die ik aan hem wou veranderen. Ik dacht juist dat we een positieve invloed op elkaar zouden kunnen hebben.

Ik heb hier trouwens nog niet eens verteld dat hij redelijk pessimistisch in het leven staat. Als hij dingen in het nieuws ziet dan is de drang bij hem erg groot weer naar het buitenland te vertrekken. hij heeft daar een sterke mening over en ziet eigenlijk het leven vooral verkeerd gaan.

my god.. voel je je energie al wegstromen na het lezen van al dit? Dan kan hij wel ontzettend knap en intelligent zijn, maar damn ik kan dit niet hoor.

Het fijne is nu wel dat ik een beslissing heb genomen niet uit emotie maar vanuit een helder brein in combinatie met mijn hart. Daardoor heb ik niet het gevoel spijt te gaan krijgen. Ik moet hem de vriendelijke mededeling nog doen, maar dat komt later vandaag. Ik wil niet meteen zijn hele werkdag verpesten.

Het rare is wel dat hij opeens vanochtend weer heel lief was. Zoals in het begin. Het telefoongesprek heeft hem duidelijk veel goeds gedaan. oeps. Ja ik was ook wel erg meegaand. Het was nogal overheersend en daar ben ik gevoelig voor. Toch zou ik nooit over mij heen laten lopen.

Ik ga jullie op de hoogte houden.

Als een kaartenhuis stort alles in.

Opeens kan je leven veranderen en niet veel later kan alles weer teruggenomen worden. Ik vraag mij wel eens af wat het nut dan is geweest. Was het puur de ervaring? Die ervaring kost dan wel een hoop instabiliteit.

Ik was tevreden met wat ik had omdat ik niet meer gewend was hoe het ook zou kunnen. Ik was niet super gelukkig, maar gelukkig genoeg. Ik was dankbaar voor wat ik had.

Nu weet ik hoe het ook kan zijn. Een leven met meer mensen, meer liefde, meer activiteiten, meer spanning, meer geluk.
En het is niet alleen het gemis van deze dingen en zelfs niet het feit dat ik deze dingen niet zomaar weer ergens anders kan vinden, maar de grootste verandering is dat ik ben gaan twijfelen of ik misschien zelf het grootste probleem ben.

En als ik dat ben, is er dan überhaupt ooit een kans van slagen?

Je zou kunnen zeggen dat het 2 voor 12 is. Ik ben nog niets verloren, maar ik zie het gebeuren omdat te veel dingen niet kloppen. Ik ben er ongelukkig door. Doorgaan zou betekenen dat ik akkoord moet gaan met dingen waar ik niet achter sta of mij niet goed bij voel. Zou betekenen dat ik anders moet zijn en mezelf vaak ook inhouden. Maar als ik het probleem ben, zou dat dan juist niet goed zijn? Waarom ben ik dan zo verdrietig? Waarom nijg ik erna alles weg te gooien als het zo moet?

Maar ben ik dan gelukkig? Als ik alles weggooi? Ik zeg niet dat ik dat niet aankan of dat het leven dan daarna niet leuk zal zijn, maar ik ga terug naar wat ik had. Wat ik jaar in jaar uit al doe en waar ik uiteindelijk niet ECHT gelukkig van wordt.

Ik ga het dus afwachten. Dit is mij tot op heden nooit gelukt omdat ik een alles of niets persoon ben, maar ik moet weten in hoeverre mijn onzekerheid, angst een rol speelt in hoe ik de dingen zie en voel, alles weggooien kan altijd nog.

En zelfs al is alles gedoemd om te mislukken, het op een “veilige afstand” afwachten zorgt misschien wel voor een zachtere landing.

Het gaat goed! Eten & de liefde & creatief

Mijn laatste blog was van 25 oktober en daar was ik bijna 10 kilo afgevallen.
Vandaag 10 november ben ik om precies te zijn 12,5 kilo afgevallen. YES!

Eten en bewegen gaat steeds beter en steeds meer vanzelf. Ik vind het wel steeds lastiger worden om af en toe wel mezelf toe te laten wat lekker en meer te eten. Vooral omdat ik weet dat ik dan de volgende dag een kilo erbij heb en het een paar dagen duurt voordat deze er weer af is.

Toevallig eergisteren weer gebeurd. Toch 1 echt slechte maaltijd. Ik voelde me er gister meteen ziek door. Letterlijk. Fysiek. Moe de hele dag, hoofdpijn en gewoon niet helemaal happy. Toch als ik terugkijk naar de keer ervoor dat ik mij heb laten gaan, dat was 17 oktober. Dat valt dus wel mee.

Vandaag stond ik op de weegschaal en ben weer terug op waar ik een paar dagen geleden was. Top dus.

En dan de liefde. Sinds mijn laatste blog bericht heb ik al 2x afgesproken met een hele leuke man. Hij woont niet echt in de buurt, dus we zien elkaar eens per week, maar wat hebben we het leuk! Gezond leven is voor hem erg belangrijk. Dat ik te zwaar ben vind hij niet erg, als ik een gezonde levensstijl ook maar belangrijk vindt. En nee don’t worry hij bepaald niet wat ik eet of hoeveel ik beweeg. Hij zegt daar ook niets van. Zou heel raar zijn als hij dat wel doet, maar hij motiveert wel.

Zo hebben we afgelopen zaterdag bijvoorbeeld 1,5 uur in het bos gewandeld. Dit ging zo samen veel makkelijker dan gedacht. Ik was daarna ook niet moe. Ik gaf wel eerlijk toe dat ik het gênant vindt dat hiermee wel bovenwater komt hoe slecht mijn conditie is. Wandelen en flink praten is voor mij niet makkelijk zonder dat ik erbij hijg. haha. Gelukkig viel het wel mee en hoe meer ik dat gevoel van schaamte losliet, hoe beter ik mij voelde.

We willen er beide voor gaan! voor elkaar dus. Een hele stap. Er is nog niets aan hem wat ik niet leuk zou vinden. Of nouja 1 ding misschien. Het is nogal een goeddoener. Voor mens, dier en milieu. Hij is niet super avontuurlijk, maar 3 a 4 maanden ergens ver weg gaan om daar mensen les te geven is iets wat hij eens in de zoveel jaar wel doet. Hij heeft om die reden zelfs jaren in het buitenland gewoond. Ik heb duidelijk gemaakt dat ik mijzelf dat niet zie doen. Ook als hij voor een half jaar of langer weggaat, dat ik dat respecteer en steun, maar dat dat wel het einde voor ons zou betekenen.

Dat begreep hij gelukkig wel en dankte mij voor mijn eerlijkheid.

Oh en verder de kunstenares waar ik een paar weken terug over vertelde. Nou ik ben er al 2x 3 uur geweest en ga er vanmiddag weer heen. Het is alles wat ik er van hoopte en meer. Ontzettend leuk om bij haar les te volgen. Super gezellig ook! Ik kijk er iedere keer weer naar uit. En ik heb nu al mooie dingen gemaakt. Ze doet dus aan “dotten”. Dat is een schildertechniek. En zo heb ik bijvoorbeeld al een yin yang kaarsenhouder gedot en een boekenlegger. Ik ben nu bezig met een “home” sign.

Mijn leven voelt dus aardig wat veranderd met de kilo’s minder, een nieuwe liefde en een nieuwe hobby.
Ik merk wel dat mijn moeder er niet tegen kan. Vanochtend werd dat wel erg hoorbaar aan de telefoon. Dan probeert ze overal wat slechts in te zien. Voor mij een teken om meer afstand te nemen en haar minder te vertellen. Dat soort negatieve energie moet geen invloed hebben op mijn leven.

He bah..

Het gaat zo slecht..

GRAPJE! Ik ben bijna 10 kg afgevallen. 9,8kg op het moment, maar die 10 kilo zal niet lang op zich laten wachten.
He wat fijn! Ik merk ook dat mijn lichaam eindelijk begint te wennen aan minder eten. Het gaat niet meer zo extreem protesteren. Nu eet ik ook nog steeds normaal. Het dagelijkse doel blijft onder die 2000 kcal te blijven en iets te bewegen. Vaak simpelweg gewoon ff de deur uit te gaan en iets gaan doen. Ik weeg nu trouwens 156,7 en volgens mij in mijn laatste blogpost zo’n 10 dagen geleden was dat 158 nog wat. Prima dus! 2 kilo eraf weer.

Nog meer nieuws. Nieuwe mensen ontmoet! Vrienden hadden mij uitgenodigd anderhalve week geleden om mee te gaan op een soort open atelier route. Dan ga je dus kunstenaars af. Dat was leuker dan verwacht. Met 1 kunstenares zelfs zo’n goede klik (zowel haar kunst als met haarzelf), dat ik er sinds vorige week les krijg. Afgelopen woensdag 3 uurtjes les gehad en aankomende woensdag krijg ik 2 uurtjes les. Super leuk! Het is schilderen met zo’n dot techniek. Super leuk!

De man over wie ik het de vorige keer had is ook nog in beeld. We hebben nog niet afgesproken, maar gaan dat wel aankomend weekend doen.We hebben echt al over van alles en nog wat gepraat en het voelt super goed! Dit zou wel eens een blijvertje kunnen zijn. Zeer intelligent, empathisch, goeddoener (zowel werk als privé), grappig, aantrekkelijk.
Hij weet ook van mijn overgewicht af en het feit dat ik niet werk. Met beide een steun! Vooral het gewicht. Hij is vegetariër (natuurlijk.. welzijn dieren en natuur haha) en best wel sportief en heeft er alle vertrouwen in dat met gezonde voeding en mooie wandelingen en fietsroutes, ik zo afval. Al heeft hij mij meer dan duidelijk gemaakt dat ik prachtig ben zoals ik ben en hij absoluut niet verwacht dat ik vegetariër wordt. Allemaal dingen waar ik mij ook al bewust van ben. haha. Ik bedoel ik heb geen man nodig die mij dat verteld, maar het is wel het soort antwoord wat je hoe dan ook van iemand hoopt te krijgen.

Verder verkocht ik dit weekend iets via marktplaats. Laat ik nou toevallig de persoon die wat kwam ophalen kennen! Toeval bestaat eigenlijk niet denk ik je dan. Want ik heb ooit met deze vrouw een leefstijl cursus gedaan voor ons overgewicht. De cursus was geen succes en zijn beide gestopt een paar jaar terug, maar ze vertelde dat ze heel leuk een paar keer per week van die groepslessen in het water aan het doen was en dat ze iemand zocht die het leuk vond om ook mee te gaan. Nummers uitgewisseld en ik denk dat ik vandaag maar eens een berichtje ga sturen. Zij is minstens zo dik als ik en kan dat ook en heeft er veel lol in. Dan zou het voor mij ook wat kunnen zijn.

Ook was ik deze week geïnspireerd geraakt zelf nog creatiever te zijn en heb een mooi schilderij geschilderd. Ik ben er oprecht trots op. Ik laat misschien later wel een plaatje ervan zien.

Lichamelijk merk ik dat ik meer energie heb. Ik heb het idee dat dat minder met het gewicht te maken heeft, maar meer met mijn gezondere eetpatroon. Een vriendin merkte ook op dat ik makkelijker en sneller liep. Ook wat ik minder snel moe. We lopen nu regelmatig zo een uurtje buiten. Of dat nu een rondje in de wijk is of naar de markt. Hartstikke gezellig.

Anyways.. er is dus best veel gebeurd in korte tijd. En ik merk dat ik mij goed voel. Nieuwe contacten en nieuwe hobby’s zijn zo belangrijk! Die kunnen een groot verschil maken in hoe ik mij voel en hoe ik voor mijzelf zorg. Ik heb bijvoorbeeld door ziekte en vakantie sommige mensen in mijn leven even niet gezien en ook dat heeft een positieve invloed.

Ik hoop dat jullie allemaal ook een goed weekend hebben gehad. Ik ga vanochtend vrijwilligerswerk doen, dus ben weer heerlijk druk.

Update gezondheid | Ben ik nog steeds goed bezig? | en ik ga weer daten?

Ongeveer een week geleden schreef ik mijn laatste blogpost en was ik zo ontzettend blij eindelijk in die 159 te zitten.
De afgelopen week had ik moeite in die 159 te blijven.

Mijn lichaam heeft het lastig. Deze week uitte zich dat in obstipatie en een 9 dagen duurde menstruatie.
Ik begin steeds meer te begrijpen waarom er door artsen en professoren wordt gezegd dat het heel lastig is om van morbide obesitas af te komen. Zeker als je het alleen doet zonder operatie of iets.

Het gaat zoveel verder dan het hebben van lekkere trek of zelfs afkickverschijnselen. Het is niet alleen patronen doorbreken of meer gaan sporten. Je hele lichaam heeft het idee in een soort achtbaan te zitten en gaat alle kanten op en wil er graag bij de volgende stop uit.

Mijn lichaam lijkt niet te begrijpen dat ik geen beer ben die een winterslaap hoeft te houden en de wereld is als het goed is voorlopig nog niet aan zijn einde, dus ook daar hoef ik geen vetreserves voor op te slaan. Ook hoef ik niet te jagen voor eten, dus waarom verzet mijn lichaam zich zo? Het is toch apart hoe het lichaam wel alles wil vasthouden, maar niet doorheeft hoe ongezond dat is als je veel te veel vasthoudt?

Anyways.. Ik ben de strijd aangegaan. De assistente van de huisarts gesproken en die heeft een receptje macrogol en elektrolyten uitgeschreven die ik een paar dagen geleden heb opgehaald. Van die poederzakjes die je in een halfglas water doet en dat iets was laxerend werken. Gelukkig werken deze en kan ik weer makkelijker naar de toilet. Al moet ik nog steeds vrij weinig en heb ik sinds gisteravond een beetje last van een opgezette buik en buikpijn.
Ondertussen ook niet meer ongesteld.

Het goede nieuws is dat ik vanochtend op de weegschaal stond en 158,5kg weeg! YES! in de 158! maar nog belangrijker, de eerste 8 kilo (in 4 weken) is er af!!!!! 10% van wat ik ongeveer wil afvallen is eraf. Super trots!

Nog meer goed nieuws is dat ik merk dat ik gewend aan het raken ben aan mijn nieuwe patroon. Ik ben nu ongeveer 4 weken bezig met ups en downs, maar de basis zit goed. Dit betekend niet dat het mij makkelijk afgaat, want het is nog steeds wel iedere dag een struggle het juiste te doen, maar ik begin gewend te raken aan wat ik aan maaltijden eet en de grote van de porties. Ook is er meer regelmaat.

Nog iets positiefs; ik beweeg wat meer. De hometrainer staat nu in de woonkamer. Ondanks dat ik een conditie van niets heb, ga ik nu toch meerdere keren per dag even 5 a 10 min flink fietsen en ook dit wordt steeds iets makkelijker. Niets te geforceerd, want dan gaat de lol erbij mij snel af, maar telkens als ik zin heb even op dat ding zitten terwijl ik toch een serie aan het kijken ben.

Nog meer motivatie; ik krijg nu nog eens extra 20 euro per kilo afgevallen van mijn vader. haha. Hij wil zo graag meehelpen en weet niet hoe hij anders voor motivatie kan zorgen. Het leuke aan die 20 euro is dat die iedere dag weer dichtbij genoeg is om te denken “ja.. Als ik dit slechte nu eet, dan krijg ik morgen dat geld niet”. De keuzes die ik per dag maak, hebben dus direct invloed. Waarbij 5 kilo het een stuk langer duurt en verder weg is. Het motiveert dus wel om per kilo wat te geven.

Wel jammer dat het bij mijn vader die goed gaat met gezond leven. Hij moet een kilo of 10, wat een stuk lastiger is en waarvoor je meer moet doen om af te vallen, maar los van de kilo’s, vooral het doorbreken van patronen lukt hem nog niet. Zo snackt hij vooral in de avond te veel. Het typische overdag te weinig en onregelmatig eten en dan s avonds snacken.

Ik ben mij van de avond altijd wel extra bewust. Als je wat slechts eet, doe dat dan zo vroeg mogelijk op de dag. De avond kan een hele dag goed doen zo snel verpesten.

Nog meer nieuws.. Ik heb een leuke man ontmoet op Lexa. Nee nog niet in het echt en de kans dat het wat wordt is natuurlijk dan nog zeer klein, maar we zijn aan het appen, het is gezellig. Alle belangrijke maar tikje ongemakkelijke dingen zoals wat ik in het leven doe en waarom en het afvallen weet hij al van. Het zijn ook geen dingen waar ik mij voor hoef te schamen, maar het hebben van een uitkering en te dik zijn, zijn nou niet bepaald de meest sexy onderwerpen en er zijn er genoeg die zich dan anders voordoen uit onderzekerheid.

Ik kan geen extra stres of nare gevoelens gebruiken in het proces waar ik nu in zit. Zoals de titel van mijn blog “gezondheid voor alles” eigenlijk al aangeeft, is dit waar het nu om draait voor mij. Ik ben verantwoordelijk voor mijn gezondheid, wat betekend dat ik niet alleen de gene ben die het werk doet, maar ook de “Gatekeeper” ben tegen negatieve invloeden van buitenaf. Of dit nu van vreemde, dates, vrienden of familie komt.

Fijn weekend allemaal!