Update gezondheid | Ben ik nog steeds goed bezig? | en ik ga weer daten?

Ongeveer een week geleden schreef ik mijn laatste blogpost en was ik zo ontzettend blij eindelijk in die 159 te zitten.
De afgelopen week had ik moeite in die 159 te blijven.

Mijn lichaam heeft het lastig. Deze week uitte zich dat in obstipatie en een 9 dagen duurde menstruatie.
Ik begin steeds meer te begrijpen waarom er door artsen en professoren wordt gezegd dat het heel lastig is om van morbide obesitas af te komen. Zeker als je het alleen doet zonder operatie of iets.

Het gaat zoveel verder dan het hebben van lekkere trek of zelfs afkickverschijnselen. Het is niet alleen patronen doorbreken of meer gaan sporten. Je hele lichaam heeft het idee in een soort achtbaan te zitten en gaat alle kanten op en wil er graag bij de volgende stop uit.

Mijn lichaam lijkt niet te begrijpen dat ik geen beer ben die een winterslaap hoeft te houden en de wereld is als het goed is voorlopig nog niet aan zijn einde, dus ook daar hoef ik geen vetreserves voor op te slaan. Ook hoef ik niet te jagen voor eten, dus waarom verzet mijn lichaam zich zo? Het is toch apart hoe het lichaam wel alles wil vasthouden, maar niet doorheeft hoe ongezond dat is als je veel te veel vasthoudt?

Anyways.. Ik ben de strijd aangegaan. De assistente van de huisarts gesproken en die heeft een receptje macrogol en elektrolyten uitgeschreven die ik een paar dagen geleden heb opgehaald. Van die poederzakjes die je in een halfglas water doet en dat iets was laxerend werken. Gelukkig werken deze en kan ik weer makkelijker naar de toilet. Al moet ik nog steeds vrij weinig en heb ik sinds gisteravond een beetje last van een opgezette buik en buikpijn.
Ondertussen ook niet meer ongesteld.

Het goede nieuws is dat ik vanochtend op de weegschaal stond en 158,5kg weeg! YES! in de 158! maar nog belangrijker, de eerste 8 kilo (in 4 weken) is er af!!!!! 10% van wat ik ongeveer wil afvallen is eraf. Super trots!

Nog meer goed nieuws is dat ik merk dat ik gewend aan het raken ben aan mijn nieuwe patroon. Ik ben nu ongeveer 4 weken bezig met ups en downs, maar de basis zit goed. Dit betekend niet dat het mij makkelijk afgaat, want het is nog steeds wel iedere dag een struggle het juiste te doen, maar ik begin gewend te raken aan wat ik aan maaltijden eet en de grote van de porties. Ook is er meer regelmaat.

Nog iets positiefs; ik beweeg wat meer. De hometrainer staat nu in de woonkamer. Ondanks dat ik een conditie van niets heb, ga ik nu toch meerdere keren per dag even 5 a 10 min flink fietsen en ook dit wordt steeds iets makkelijker. Niets te geforceerd, want dan gaat de lol erbij mij snel af, maar telkens als ik zin heb even op dat ding zitten terwijl ik toch een serie aan het kijken ben.

Nog meer motivatie; ik krijg nu nog eens extra 20 euro per kilo afgevallen van mijn vader. haha. Hij wil zo graag meehelpen en weet niet hoe hij anders voor motivatie kan zorgen. Het leuke aan die 20 euro is dat die iedere dag weer dichtbij genoeg is om te denken “ja.. Als ik dit slechte nu eet, dan krijg ik morgen dat geld niet”. De keuzes die ik per dag maak, hebben dus direct invloed. Waarbij 5 kilo het een stuk langer duurt en verder weg is. Het motiveert dus wel om per kilo wat te geven.

Wel jammer dat het bij mijn vader die goed gaat met gezond leven. Hij moet een kilo of 10, wat een stuk lastiger is en waarvoor je meer moet doen om af te vallen, maar los van de kilo’s, vooral het doorbreken van patronen lukt hem nog niet. Zo snackt hij vooral in de avond te veel. Het typische overdag te weinig en onregelmatig eten en dan s avonds snacken.

Ik ben mij van de avond altijd wel extra bewust. Als je wat slechts eet, doe dat dan zo vroeg mogelijk op de dag. De avond kan een hele dag goed doen zo snel verpesten.

Nog meer nieuws.. Ik heb een leuke man ontmoet op Lexa. Nee nog niet in het echt en de kans dat het wat wordt is natuurlijk dan nog zeer klein, maar we zijn aan het appen, het is gezellig. Alle belangrijke maar tikje ongemakkelijke dingen zoals wat ik in het leven doe en waarom en het afvallen weet hij al van. Het zijn ook geen dingen waar ik mij voor hoef te schamen, maar het hebben van een uitkering en te dik zijn, zijn nou niet bepaald de meest sexy onderwerpen en er zijn er genoeg die zich dan anders voordoen uit onderzekerheid.

Ik kan geen extra stres of nare gevoelens gebruiken in het proces waar ik nu in zit. Zoals de titel van mijn blog “gezondheid voor alles” eigenlijk al aangeeft, is dit waar het nu om draait voor mij. Ik ben verantwoordelijk voor mijn gezondheid, wat betekend dat ik niet alleen de gene ben die het werk doet, maar ook de “Gatekeeper” ben tegen negatieve invloeden van buitenaf. Of dit nu van vreemde, dates, vrienden of familie komt.

Fijn weekend allemaal!

Mini mijlpaal!

Yes Yes YES! Ik ben uit de 160! EINDELIJK! Nouja.. Eigenlijk ging het relatief snel, maar mentaal is dit toch wel lekker! Ik ben nu sinds 18 september in totaal 6,6kg afgevallen.

Ik denk dat ik vooral gerustgesteld ben dat ik überhaupt weer afval. Ik herinnerde mij van 5 a 6 jaar terug dat gek genoeg wanneer ik ongesteld ben, afvallen makkelijker gaat. Dat terwijl voor veel vrouwen dat juist een periode is waar ze aankomen of gelijk blijven.

Omdat hormonen veel meespelen bij het afvalproces, ga ik bijhouden of bij mij de week ervoor het afvalproces stagneert. Dit was nu wel het geval. Op zich niet heel raar als je bedenkt dat ik ook altijd de week er voor migraine heb. Het zou wel eens allemaal met elkaar in verbinding kunnen staan.

Waar ik misschien nog het blijste over ben is mijn mindset. Een paar dagen geleden was deze gezonde mindset echt volledig verdwenen zoals ik in mijn vorige post al zei. Het deed me niets meer wat en hoeveel ik at. Ik was in die 4 dagen bijna 2 kilo aangekomen. Gelukkig zijn dat voor een deel ook kilo’s omdat ik letterlijk een buik te vol met eten had. 1 dag opletten en in de ochtend weer een lege buik hebben en daar ik alweer een hoop vanaf. Het heeft mij 3 dagen gekost om niet alleen terug te zijn waar ik was, maar zelfs dus wat meer. Iets meer dan een week geleden vertelde ik dat ik 6 kilo was afgevallen en dus 160,5 woog. Vandaag na een moeilijke week is dat 159,9.

Iets wat ik moeilijk vond afgelopen week was het bijhouden van mijn dagboek en schema.
Sinds begin augustus hou ik een dagboek met veel plezier bij en sinds ik begonnen ben met afvallen (18 sep) hou ik een schema bij waar ik iedere dag opschrijf wat ik weeg, hoe het die dag is gegaan, hoeveel ik nog moet en dan heb ik nog een leuk vakje voor een stempel. De dagen dat ik goed heb gegeten geef ik mijzelf een stempel. Misschien wat kinderachtig, maar ik zet in de avond met trots die stempel en als ik hem niet kan geven dan ben ik er tenminste open en eerlijk over. Geen smoesjes. Ook niet naar mezelf. Maar nog veel handiger, ik zie in 1 opslag welke dagen ik het moeilijk had. Handig om misschien in de toekomst patronen in te herkennen. Nuttig voor als ik ooit toch meer hulp nodig heb.

Op een iets minder bollere buik (omdat deze niet altijd meer zo vol zit) na, merk ik niets van die 6,6 kg. Maar mijn gewrichten zullen voor iedere kg dankbaar zijn. Net als mijn hart. Ik heb nergens nog problemen mee, maar ik kan mij zo voorstellen dat met al dat gewicht ze het zwaar hebben om mij letterlijk overeind te houden.

Anyways.. Thanks voor jullie lieve berichten. Ze helpen en steunen! En ben blij dat ik hier mijn verhaal kan delen.

De fout ingegaan

Het gezond eten heb ik de afgelopen dagen vrijwel compleet laten vallen. Hierdoor ook wel iets aangekomen. Behalve dat ik mij de afgelopen week echt helemaal niet lekker voelde. Ziek en veel migraine, heb ik eigenlijk geen andere reden waarom het toen niet vol te houden was en nu ik weinig problemen heb om het gezonde eetpatroon vast te houden.

Ik begon mij na een dag of 3 relatief ongezond eten wel zorgen te maken over waarom mijn gevoel zo veranderd was. Waarom het mij helemaal niets meer uitmaakte en hoe ik met dat in mijn achterhoofd terug moet naar wat ik deed.

Maar wat blijkt? Lichaam en geest zijn inderdaad met elkaar verbonden. Het begon vorige week met dat mijn gewicht stilstond. Wat bijzonder is als je zo zwaar weegt en gezond leeft. Gelukkig is dat is nu niet meer zo. Ik val weer af. Mijn lichaam lijkt letterlijk de ziekte los te laten samen met gewicht. Mijn gevoel was al ten positieve veranderd voordat ik wist dat ik weer iets was afgevallen, dus dat heeft mijn gevoel niet veranderd. Maar het laat wel zien dat als mijn lichaam het zwaar heeft, mijn geest/hoofd, dat dus ook heeft.

Ik zie het maar als 2 voor vooruit en 1 stap terug achtig iets. Ik ben nog steeds afgevallen, maar niet die 6 kilo meer. Dat komt gauw genoeg weer en meer! Daar heb ik alle vertrouwen in.

Ik weet nu ook voor de volgende keer dat als ik weer ziek ben of langdurig migraine heb, ik liever voor mijzelf moet zijn en mijn verwachtingen iets moet temperen. En misschien zelfs mijn eetpatroon iets moet aanpassen. Afvallen is dan even niet het belangrijkste.

Het rare is dat ik weet hoe dramatisch ik overkom. Helemaal omdat ik in feite pas net begonnen ben, maar het voelt zo dramatisch omdat in een paar dagen tijd mijn gevoel en mijn mindset compleet waren veranderend. Als dag en nacht. Dat was frusterend. En nu is dat weer gebeurd, maar ten goede. Ik vind mezelf op het moment gewoon niet betrouwbaar en stabiel als het gaat om het hebben van een gezonde levensstijl.

De ene dag kan ik ergens overtuigd van zijn en de volgende dag kan dat compleet zijn veranderd. Het voelt ook al alsof ik een eeuwigheid bezig ben, terwijl dat niet zo is.

Anyways. Ik voel me een stuk beter. WE GAAN DOOR! Yes!

Mijn gewicht stagneert. :(

Dit is zo ongelofelijk demotiverend. Ik ben weer herinnerd waarom de vorige keer toen ik net was begonnen met afvallen en ik ziek werd, de kilo’s er weer bijgekomen zijn.

Ik weet niet of het hormonaal is, omdat ik slechter slaap, ziekjes ben of dat mijn hele lichaam in protest is, maar ik val al dagen niet meer af.

En dat terwijl iedere dag het weer knokken is om maar niet te veel en te slecht te eten. Heel simpel gezegd, ik kan NIET beter doen dan dat ik nu doe, anders hou ik het niet vol. Ik kom niet eens aan de 2000 kcal wat betekend dat ik ben dan gehalveerd ben ben mijn kcal inname. Ik zit aan mijn limiet voorlopig.

Als ik hier al niet meer mee afval en blijf haken op 160,5 kg, dan weet ik het ook niet meer.
Ik moet ook niet zo vaak meer naar de wc en ga met rammelende maag naar bed.

Dit werkt zo demotiverend! Afgelopen week ging zo goed omdat ik iedere ochtend een soort van beloning zag op de weegschaal. En ja er wordt wel gezegd ga er niet dagelijks opstaan, maar 1, dat geldt vooral voor mensen die maar een paar kilo moeten en waar het afvallen dus veel langzamer gaat. 2, de weegschaal in de ochtend is wat mij motiveert. Ik heb dat nodig.

Natuurlijk geef ik niet op, maar als ik maandag nog steeds op die 160,5 zit terwijl ik netjes eet dan neem ik een kleine break van 1 lekkere maaltijd waar ik even niet tel wat ik binnenkrijg. Maar ik hoop van harte dat de aankomende dagen ik onder die 160 ga komen. Zo dichtbij die 159 en toch ook nog zo ver weg op dit moment.

Oh en ik heb ook nog migraine gekregen vannacht. Het zit weer even niet mee. @$@#%$%#$#%$!@#!@#!!!!!!!

Ik kan mij ook niet herinneren dat dit mij 5 a 6 jaar geleden gebeurde. Toen was ik een hoop afgevallen en begon ik zelfs een kilo of 15 lichter dan nu. Zou het dan ook de leeftijd zijn? 24 of 30? Het zal in ieder geval niet meehelpen.

En het is niet eens alleen dat ik niet afval. Ik merk helemaal niets van die 6 kilo. Ook niet dat ik nu al zo’n 12 dagen gezonder eet. Ik voel me ziek en rot van binnen. Ik voel me zo rot dat ik wel kan huilen en dat doe ik ook regelmatig.

Misschien dan toch afkickverschijnselen? Is dit waarom het zo moeilijk is om van morbide obesitas af te komen? Mijn mentale gezondheid begint er nu ook door te lijden. En ja dat ik een of ander virus weer onder de leden heb werkt ook niet meer. Ik ben zo ongelofelijk moe van het ziek zijn.

Lichaam en geest zijn op het moment in slechte staat. Ik weet dat gezond eten en bewegen het middel zijn om hieruit te komen, maar ze voelen nu aan als mijn ergste vijand, omdat zij dit veroorzaken.

Ik beloof ik ga door. Maar ik heb het lastig. Dit is niet wat ik had verwacht. Ik had verwacht dat de struggle met junkfood het lastigste zou zijn. Het nee daar tegen zeggen. Maar het is puur onderdeel van iets dat veel groter is.

Ik ga doorstrijden in de hoop dat mijn lichaam this new way of life binnenkort gaat accepteren, anders moet ik toch naar de huisarts om te checken of er niet wat anders aan de hand is. Maar dan wordt dan bloedprikken en dat is mijn grootste angst. Daar ben ik mentaal even niet ready voor.

6 kilo afgevallen en WEER ziek!

Het is ONGELOFELIJK! Ja die 6 kilo in 10 dagen, maar ik bedoel meer dat ik WEER ziek ben. Weer 1,5 week nadat ik begonnen ben met afvallen? Toeval? Afkickverschijnselen? Ik denk dat het een combinatie is van afkickverschijnselen (aangezien ik mij altijd weer een stukje beter voel als ik gegeten heb) en een virus. Vorige week donderdag was ik bij mijn zus en die was niet helemaal lekker. Het is in ieder geval het corona. Maar het vele hoesten, slijm, moeheid, spierpijn en een temperatuur van rond de 38 graden is gewoon niet fijn. Ik ben al lang en vaak genoeg ziek geweest dit jaar.

Het zou mij niets verbazen als mijn slechte weerstand nog een stukje slechter is omdat het afvallen toch een soort stres op het lichaam zet. Het gaat nu nog wel met pijnstillers en hoop dat het hierbij dus blijft.

Het goede nieuws is dat ik 6 kilo ben afgevallen. en dat in 10 dagen! Ik stond vanochtend op de weegschaal en deze stond op 160,5 kg. WOW! Nu gaat het vooral hard als ik onder of rond de 1700kcal blijf. Maar het wisselt per dag of dat vol te houden is. Echt nodig om af te vallen is het niet.

Ik merk wel dat door het mij niet lekker voelen ik juist meer wil eten om mij tijdelijk goed te voelen. Toen ik zo ziek was een paar maand terug at ik daarom ook weer veel meer en ben ik dus weer veel aangekomen. Deze keer doe ik dat anders. Ik wil onder de 2000 kcal blijven. Er zijn maar weinig “uitzonderingsdagen” die ik toelaat. Zoals 1e kerstdag is wel een mooie om niet op te hoeven letten of mijn verjaardag.

Vandaag naar een winterfair geweest. Ja, in september. Geen idee waarom dat dit jaar al zo vroeg is. Het viel ook nog eens tegen. Veel minder kraampjes dan 2 jaar terug en wat er was leek op elkaar. Met korting was toegang + parkeren 30 euro. Echt te veel. Het regende ook nog eens flink. Ik heb niets gekocht, alleen wat geluncht. Maar het was leuk weer eens ergens naar toe te kunnen gaan.

Over geld gesproken, mijn vader wil mij gaan betalen voor iedere 5 kilo die ik afval. 100 euro per 5 kilo en als ik de 100 heb gehaald krijg ik ook nog eens 7500 euro. Heel aardig en hij bedoeld het goed, maar helaas werkt dat niet als motivatie. haha. Het is een leuke bonus, maar zeker die 100 kilo is nog HEEL VER WEG en ik word niet blij dat ik daar over nadenk.

Ik ben niet de enige die goed bezig is en dat zorgt voor problemen. + Tussenstand gewicht week 1

Ieders leven is anders. Ieder lichaam is anders en werkt dus ook net even iets anders.
Gister had ik weer een geweldige eetdag in combinatie met bewegen. Daardoor was ik vanochtend blij verrast dat ik weer een halve kilo was afgevallen.

Vorige week zaterdagavond ben ik begonnen met wegen. 166,5kg. Ik ben op zondag begonnen met gezonder eten.

Vandaag een week later weeg ik 162,7kg. Ik ben dus 3,8 kilo afgevallen! Wat een geweldig resultaat is natuurlijk! Ja een deel is vocht en het hebben van een minder volle buik, maar ook dan blijft er voldoende over waarbij ik oprecht kan zeggen dat het komt omdat ik gezonder ben gaan leven en dus echt ben afgevallen. Ik was dus heel blij!

Mijn vader is ook bezig om gezonder te leven en wat gewicht te verliezen. maar in tegenstelling tot ik hoeft hij niet meer dan de helft van zijn gewicht te verliezen, maar een kilo of 10. Hij krijgt hulp van een holistische diëtiste waarbij hij de eerste 10 dagen een soort crash dieet volgt. Ontzettend zwaar dus en hij is al een paar kilo afgevallen.

Gister was mijn vader op bezoek en hebben we eigenlijk niet raar gegeten, maar zijn wel uiteten geweest. Zo hebben we een tournedos met wat groente gegeten. Het enige misschien aparte aan die dag is dat we dat als lunch hebben gegeten en s avonds nog een stukje biologisch kipfilet met wat witlof. That’s it. Geen lekkere tussendoortjes verder.

Mijn vader belde mij vanochtend laaiend op. Hij was een paar ons bijgekomen. Hij was echt ontzettend boos. En als hij boos is dan reageert hij dat op andere af en probeert hij deze mensen mede verantwoordelijk te maken. Zo ook bij mij. Zo zei hij dingen als ” “Omdat ik naar *mijn woon plaats* ging”. Hij zei mijn woonplaats, maar niet erg subtiel bedoelde hij mij. Maar ook “en dat voor een gezellige middag”. Dat woord gezellige kwam eruit als een scheldwoord. Ook zei hij dat hij voortaan alleen nog maar egoïstisch aan zichzelf ging denken. Alsof hij gister at voor mij. De boosheid waarmee hij de dingen zei bracht mij in tranen. Ik durfde dus ook niet meer te zeggen dat ik afgevallen ben.

Toen ik met moeite zei dat we beter konden ophangen was hij het daar mee eens. Natuurlijk voelde hij meteen mijn verdriet. hij belde binnen een minuut terug maar door de tranen kon ik even niet opnemen. Dus stuurde hij appjes dat hij het niet op zn vriendin en op mij zijn dochter moet afreageren en dat het zijn eigen schuld is. Daarna belde hij meteen weer en nam ik op. Met een iets wat stoere houding (Ik vind het nog al gênant om te laten zien als iemand mij kwetst) nam ik op. Heb wel kunnen zeggen dat ik het niet leuk vind als hij zo tegen mij praat. Ik ben verder ook niet boos, maar echt heel blij voel ik mij niet meer.

Ik zat nog te bedenken wat ik zou kunnen doen als hij weer eens op bezoek is om het voor hem makkelijker te maken nog gezonder te eten. Maar in alle eerlijkheid weet ik niets. dat 2x iets warm eten had niet gehoeven, maar de hoeveelheid en wat ik binnenkreeg was goed. Ik ben niet voor niets in 1 dag een halve kilo afgevallen. Ik ben bang dat als ik (zelfs al was het een dag) nog gezonder ga doen, ik het niet volhou en dat het dan allemaal weer mis gaat. Mijn eetverslaving is ook als een monster die steeds om het hoekje zit te gluren en zijn kans zit af te wachten.

Het enige wat ik kan doen is dit van mij afzetten. Ik heb niets verkeerd gedaan en aangezien ik geen eten meer kan gebruiken om mijn gevoelens en emoties en gedachtes te stabiliseren, kan ik dus ook deze negativiteit niet gebruiken.

Ik hoop dat morgen zijn “holistische” diëtiste hem wat gerust kan stellen. Dat alles of niets. Dat zo ontzettend streng zijn voor jezelf, schuldig voelen, boos zijn en perfectionisme is wat er voor zorgt dat mensen Jojo-en met hun gewicht. Waarom het zo’n verschrikkelijke strijd is steeds om van die kilo’s af te komen en ze uiteindelijk de strijd verliezen. Al moet ik er in het geval van mijn vader bij zeggen dat bij hem ook angst meespeelt. Een paar weken terug te horen gekregen dat hij kransslagader voor 65% dichtzit. Hij heeft nu bloeddrukpillen en cholesterol pillen daarnaast moet hij zijn leefstijl wat aanpassen. Ze hopen dat dat voorlopig voldoende is. Met zijn hart is verder niets mis nog.

Balans is waar het om draait. Heb je dat dan komt de rest vanzelf goed. Het kost alleen meer tijd dan dat je jezelf laat verhongeren.

Angst om terug te gaan naar “normaal”.

Vanaf morgen hoeven mensen in Nederland geen 1,5 meter afstand meer te houden van elkaar.

In alle eerlijkheid zie ik daar enorm tegenop. Ik behoor misschien tot een minderheid, maar die 1,5m creëerde letterlijk en figuurlijk voor ruimte en rust.

Die 1,5m gaf mij een geldige reden niet naar feestjes of verjaardagen te hoeven (als deze überhaupt gehouden werden, aangezien deze een tijd ook verboden waren). Ik hoefde mensen geen handen te geven en al helemaal geen 3 kussen op de wang.

Waar je ook heen ging, bijna altijd was het rustiger dan normaal en als dat niet zo was dan werd er alles aan gedaan om dat toch zo te krijgen.

Maar het gaat nog verder dan dat. Ik ben hoog-sensitief en 1 van de dingen die ik voel is mensen hun energie. Dat het hele land verplicht werd rustiger aan te doen en meer bij huis te blijven, voelde ik ook op straat aan. Mensen hadden minder keuze, konden daardoor minder en daardoor was er meestal ook minder stres. Nu was dat de laatste maanden al aan het veranderen en zag je mensen veel vaker overal heen gaan en ik maak mij een beetje ongerust dat dit nog veel erger gaat worden.

En dan is er natuurlijk nog het virus. Ik behoor door mijn gewicht tot een risicogroep. Hoe bang ik ook ben voor naalden, ik was banger voor het virus. Ik ben dus ook erg blij dat ik de moed heb gevonden met Pfizer gevaccineerd te worden. Maar ergens voelt dat ook nog niet veilig. Maar goed, de angst die ik nu voel heeft vooral met ruimte en rust te maken en niet zozeer dat ik in een restaurant ziek wordt van iemand die ik niet ken.

Ik probeer rustig en realistisch te blijven. Het uitgaansleven stopt nog steeds om 00:00 en dus zal ik daar niet gauw last van krijgen. Binnen werken we met QR codes (coronapas) en laten we eerlijk zijn, naar zoveel dingen waar veel mensen komen, kom ik toch niet. Objectief gekeken zal de overgang dus ook niet heel groot zijn.

En toch he.. De maatregelen hebben mij een soort veilige haven gegeven die mensen die hoog-sensitief en misschien zelfs wat introvert zijn, zich thuis hebben laten voelen. Dat “nieuwe normaal” was zo gek nog niet en eigenlijk wil ik er nog geen afscheid van nemen.

Ik heb nu al gemerkt dat de meeste mensen daar heel anders instaan. Ondanks dat door de regering de 1,5 m nog wel zeer geadviseerd wordt, heb ik al mee gemaakt dat mensen boos werden als je om afstand vraagt. Dan vinden ze dat je maar thuis had moeten blijven. 1 iets wat dronken man was zelfs aardig agressief, waar ik toen best van geschrokken ben.

Stiekem hoop ik zelfs dat het najaar voor problemen gaat zorgen zodat er weer nieuwe maatregelen komen. Maar die kans zal klein zijn. De testbereidheid is volgens mij gedaald. Zeker mensen die toch gevaccineerd zijn zullen er vanuit gaan dat het een ander verkoudheids of griepvirus is wat ze hebben. En daar hebben ze natuurlijk ook wel een punt in, want die kans is ook sterk aanwezig dat het een ander virus is.

Adem in Adem uit.. Het leven gaat zoals het gaat en ik heb over al deze dingen geen controle. Wat ik wel kan doen is alle talkshows en nieuwszenders vermijden die uitgebreid op dit onderwerp ingaan. Gewoon doen alsof ik gek ben en er dus niets veranderd en dan hopen dat het allemaal wel meevalt.

Ik hou van de herfst

De dagen worden steeds korter, de wind waait steeds harder en de bladeren veranderend groen naarr rood, oranje en bruin. De kaarsjes mogen weer aan en de kopjes thee en warme chocomel zijn niet aan te slepen. De regenlaarzen komen weer uit de kast en de warme winterjas ook.

Voor mij staat de herfst voor gezelligheid. Het soort gezelligheid dat je in de wintertijd rond kerst ook voelt, zonder het extremere weer. Tikkende regen op de ramen en dikke sokken om mijn voeten. Zou dit zijn waarom ik op mijn best in de herfst ben? Dat de dingen beter lijken te lukken in de herfst?

Begrijp me niet verkeerd, ik kan ook van de zon genieten, zeker als deze niet te warm is, maar niets kan op tegen het weer, de gezelligheid en het eten en drinken van de herfst (en winter).

Het lekkere eten en drinken.. Dat is dan ook meteen een struikelblok. Maar niemand zegt dat ik niets mag. Niemand die mij iets verbiedt. De afgelopen dagen heb ik een nieuwe liefde voor lekker eten gekregen. Hoeveel meer je van goed eten kunt genieten als je het met aandacht maakt en eet.

De afgelopen jaren genoot ik vooral van een (te) volle buik en dat is heel anders dan het genieten van het eten zelf. Natuurlijk is honger hebben geen fijn gevoel, maar door kleinere porties zit ik ook vol. Alleen niet te vol.

Volgende week ga ik naar mijn eerste winter fair bij een kasteel. Ik besef mij dat naar een winter fair gaan in september, misschien een beetje vreemd is, maar gezien de omstandigheden en hoe we de afgelopen anderhalf jaar geleefd hebben, kunnen deze festiviteiten mij niet vroeg genoeg beginnen. Ik weet nog toen ik vorig jaar niet zover hier vandaag toch een (kerst)fair gevonden had die door ging. Blij dat ik was! En niet alleen door de fair, maar ook omdat het in een beschermd natuurpark was, waar ik heerlijk heb kunnen wandelen en zelfs het kerstmenu voor dat jaar (o.a. hertenbiefstuk) heb kunnen scoren.

Toch zijn een boel dingen anders dan een jaar geleden. Mijn inner circle is een stuk kleiner geworden door het verlies van mijn oma en hond eerder dit jaar. Soms denk ik nog wel eens “had ik niet nog meer moeten genieten?”, maar ik weet dat ik mij toen al bewust was dat dingen binnenkort zouden veranderen en dat ik moest genieten van het hier en nu. Hoevaak ik vorig jaar wel niet naar mijn oma heb gekeken en stil heb gestaan bij dat moment. En toch gaat het dan nog steeds te snel voorbij, hoe bewust je er ook bij stil staan. Maar dat is het leven. Mijn leven nu is ook goed. Het is alleen anders.

Opnieuw begonnen.

Ik was zo ontzettend goed begonnen een paar maand terug en binnen een week werd ik ziek.
Afgelopen zaterdag besloten nu serieus opnieuw te beginnen met gezonder eten en hopelijk daarbij wat gewicht te verliezen.

Het gewicht dat ik verloren had was er natuurlijk weer aan. Ik woog zaterdagavond 166,5 kg. Ik kan daar van alles over gaan vinden en over in gaan zitten, maar veel zin heeft dat natuurlijk niet. Het is wat het is. Het enige wat ik kan doen is vanaf dat moment andere keuzes maken.

Daar ben ik dus op zondag ook mee begonnen. Niets extreems. Ik ben vrijwel alles blijven eten waar ik zin in had, maar in veel kleinere porties. Ik heb volgens mij al wel eens eerder uitgelegd dat als je morbide obesitas hebt je kleine stapjes moet maken. 1, om het vol te houden en 2, even er vanuit gaande dat er geen medische reden is dat je morbide obesitas heb; je valt af als je minder eet. En snel ook. Daar hoef je echt geen dieet voor te volgen. Ik wil ik later nog dieper op ingaan met meer uitleg.

Maar goed ik ben dus zondag echt begonnen. Overdag ging het eigenlijk best goed. Doordat ik voldoende en regelmatig bleef eten heb ik ook geen dip gekregen. Echte trek was er dus niet. S avonds laat merkte ik dat mijn lichaam in opstand kwam. Natuurlijk was mijn lichaam een stuk leger dan normaal. Ik ben naar gemiddeld 4000 opeens naar 2000kcal gegaan. Ik kreeg rugpijn, spierpijn in schouders en nek, rusteloze benen en werd in mijn hoofd ook onrustig. Afkickverschijnselen. Deze werden de dagen daarna heviger. De pijn gaat gelukkig nu wel weer, maar de rusteloze benen zijn vooral in bed super irritant nog.

Maar dan nu het positieve nieuws. Sinds zaterdag avond (166,5), ben ik 2,8kg afgevallen. Ik weeg nu 163,7. Natuurlijk is het vooral vocht. Ik merk het dus ook vooral aan mijn voeten. Deze waren na 1 dag al veel minder dik. Ik kan mijn enkels weer zien. YAY! Het voordeel van gezonder eten en minder betekend ook dat ik minder zout binnen krijg. Dit laat nogmaals zien hoe belangrijk het is om op je zout inname te letten.

Verder ben ik de afgelopen dagen veel met het zoeken van afleiding geweest. Zondag met een vriendin naar een kerk en gewandeld, maandag vrijwilligerswerk gedaan en gezwommen. Dinsdag wat dingen in het huishouden, gewandeld en moest even de planten en post voor iemand doen.
Vandaag heb ik weer vrijwilligerswerk, moet ik even naar de bakker en wandel ik natuurlijk weer met mijn hond.

Bezig blijven is enorm belangrijk. Niet alleen omdat ik dan meer beweeg, maar omdat het zo makkelijk is te gaan zitten eten terwijl ik een serie op Netflix aan het kijken ben. Ook hou ik sinds begin augustus een dagboek bij en sinds zaterdag een schema met mijn gewicht. Het leuke aan dat schema is dat ik niet alleen bijhoud hoeveel ik ben afgevallen, maar ook hoeveel ik nog moet. Beide getallen zie ik dus zakken en zakken. Dat motiveert.

Trots kunnen zijn op mezelf werkt ook motiverend. Ik had zaterdag een briefje aan mezelf geschreven “Je kunt dit lieve ……., Maak mij trots! xxx …..” Dit heb ik nu op mijn bureau staan. Ik ben nog geen 4 hele dagen onderweg, maar nu voelt het al goed dat die eerste 2,8 kilo eraf zijn en ik kan terugdenken aan het moment dat ik het briefje schreef. Ik kan het en ik doe het. Nu is het een kwestie van iedere dag weer kiezen voor mezelf.

x

Healthy

Daar ben ik weer! |Update over alles.

Dat is een tijdje geleden..

Hallo allemaal, hoop dat het goed met jullie gaat!

De rede van mijn afwezigheid heeft met verschillende dingen te maken. Ten eerste ziekte. Zoals ik in mijn vorige blogpost melden had ik eerst een keelontsteking en vervolgens een longontstekingen (waardoor ik bijna naar het ziekenhuis moest).

Daarna ging het een kleine week goed voordat ik weer ziek werd. Niet zo ernstig als de longontsteking, maar wel vervelend. Bijholteontsteking is nooit fijn. Ik ben in die maanden meer ziek geweest dan dat ik mij goed voelde. De moeheid is daarom ook nog best een tijdje geleden. Ik had nergens energie voor. Zelfs even douchen voelde als too much. Ik zag daardoor ook overal tegenop. Pas begin augustus dacht ik “ja hoor we zijn er weer”.

Het afvallen is nog niet gelukt. Ik ga juist eten als ik me verschrikkelijk voel. Dat in combinatie met weinig tot geen bewegen, deed geen wonderen voor mijn gewicht. Eind augustus ben ik 30 jaar geworden. Super leuk feestje gevierd samen met familie. Er kwamen meer mensen dan verwacht en gelukkig had ik een zaaltje afgehuurd. op mijn 18e verjaardag na, misschien wel de mooiste verjaardag sinds ik volwassen ben.

Afgelopen weekend naar de formule 1 in Zandvoort geweest. Mijn plan was om 1 dag te gaan. Maar omdat we meerdere kaarten hadden en mijn vader mij graag mee wou hebben geprobeerd 3 dagen te gaan. Dit zijn er uiteindelijk 2 geworden totdat ik in tranen uitbarstte. Je maakt dagen van 12 uur en los van het feit dat het extreem druk was, was het ook veel lopen, veel zon, te hard geluid en eigenlijk een non stop party waar je niet even aan kon ontsnappen. Na dag 2 was ik zo moe en overprikkeld dat ik huilend heb gezegd dat ik op zondag (race dag en dus de leukste dag) niet meeging. Beste beslissing!

Dit klinkt allemaal super negatief, maar eigenlijk waren het 1 van de mooiste dagen van mijn leven te gelijk een hel om mee te maken. Dankbaar dat ik mee mocht, maar volgende jaren ga ik echt maar hooguit 1 dag mee. Meer dan voldoende.

Het aparte was wel dat toen ik eenmaal thuis was en mijn hond had opgehaald bij mijn moeder, ik ergens toch ook wel een leegte voelde. Ik ging van door door door naar ik hoef in principe niets meer. Dit heeft er voor gezorgd dat ik een balans ben gaan zoeken. Zo ben ik nu vaker weg overdag, heb ik vandaag een kantoor gemaakt van mijn logeerkamer (opgeruimd, bureau gekocht en en in elkaar gezet) en heb ik meer lol in de dingen die ik doe. De gewone dingen voelen opeens minder een drempel.

Ook wil ik het gezonde leven weer oppakken. Ik was namelijk voordat ik ziek werd super goed bezig en was al een paar kilo afgevallen.

Happy 2 be back.

love, Healthy.