Het gaat lekker hier! (NOT!)

Lag ik dit weekend toch bijna in het ziekenhuis, zo slecht ging het.
Ik denk dat de moeheid ook begon mee te spelen.

Zaterdag ging het echt heel slecht. Ik was zo ziek, benauwd en moe! Maar ik kon niet slapen. Ik werd boos op de mensen die mij durfde te bellen. Iedereen wist dat ik ziek was en is het dus niet gek als ik mijn mobiel op stil heb staan. Dan moet je me niet op mijn huistelefoon bellen. Ook heb ik bijna geen stem dus praten of meer verstaanbaar zijn kost zoveel energie. Dat ik boos en vooral heel hees door de telefoon naar mijn vader riep “LAAT MIJ MET RUST IK PROBEER TE SLAPEN!!”, maakte de zorgen natuurlijk niet veel minder.

Een uur later hoorde ik mijn voordeur open gaan. Het was mijn zus die meteen de slaapkamer kwam binnenwandelen. Natuurlijk reageerde ik daar ook zeer gefrustreerd op. Ik probeerde toen al 2 uur in slaap te komen.
Achteraf was het maar goed dat ze binnenkwam en niet veel later mijn vader ook arriveerde.

De koorts was hoog opgelopen en ik was benauwder dan ooit. De antibiotica deed nog niet wat het moest doen, dat was zeker. Het eerste wat mijn zus deed was water pakken en zorgde dat ik wat dronk en pijnstillers naar binnenkreeg. Daarna brak ik in tranen uit op de bank. Dit kon ik niet meer alleen. Ik kon niet voor mezelf zorgen, laat staan voor een puppy!

Gelukkig hielpen de pijnstillers in combinatie met een pufje. Tegen de tijd dat mijn vader arriveerde was ik weer redelijk oke. Ondertussen was de huisartsenpost al gebeld met wat nu te doen. Ze vonden het te vroeg te veranderen voor antibiotica en de volgende stap zou een opname betekenen. Ik zat daar totaal niet op te wachten, dus we zouden het nog een paar uur aanzien. Aangezien op dat moment duidelijk was dat mijn vader bij mij zou blijven en ik dus niet meer alles alleen hoefde te doen, wat uiteindelijk het ziekenhuis niet nodig.

Van zaterdag op zondag voor het eerst weer redelijk geslapen. Hierdoor voelde ik mij zondag iets beter. Ik had het gevoel dat de antibiotica eindelijk begon te werken. Mijn vader is daarom gister ook weer naar huis gegaan.

Zondagavond begon mijn pup van ruim 4 maanden opeens overal in huis te plassen. Op haar kussen, de bank. Dat was nooit eerder gebeurd. Zelfs niet toen ze nog niet zinnelijk was. Er gingen meteen alarmbellen bij mij af. Zonder waarschuwing opeens overal plassen, dan klopt er iets niet.

Vanochtend met haar urine naar de dierenarts geweest. Eind van de ochtend kreeg ik een telefoontje dat er bloed en wat ontstekingen in haar urine waren gevonden en of ik toch nog met haar langs wou komen.
Natuurlijk deed ik dat, maar het liet wel meteen blijken hoe ziek ik nog was. Maar de pup is erg belangrijk, dus 2 ritjes naar de dierenarts moesten gewoon.

Lang verhaal kort, ook de pup zit nu aan de antibiotica. Vandaar ook de titel: “Het gaat lekker hier”.
Volgens de dierenarts ben ik er wel vroeg bij, dus de pup heeft niet lang hoeven lijden aan de blaasontsteking. Wat dat betreft had ik dat mijzelf ook eerder moeten gunnen. Maar goed je weet hoe dat gaat. Antibiotica wordt niet zomaar gegeven. Kans is groot dat de huisarts je weer naar huis stuurt als je te vroeg bent.

Verder ben ik begonnen met “Bio-Kult” een probiotica met 14 stammen (levende bacterieculturen) (yakult heeft er bijvoorbeeld maar 1).
Dit schijnt ontzettend goed te zijn en zou mijn weerstand beter moeten maken en meer bescherming moeten geven. Vooral ook als je regelmatig problemen hebt met virussen en bacteriën in de luchtwegen.
We zullen zien. Ben gister pas begonnen en het schijnt goed samen te gaan met antibiotica omdat deze ook weer een hoop van de goede bacteriën dood maken.

Voor nu is het vooral nog uitrusten en heb ik alle plannen voor deze week gecanceld. ik neem nu zo mijn laatste antibiotica pil en dan is het even afwachten of ik nog een kuur nodig heb. Mijn longen zijn namelijk nog steeds voor een deel onrustig en verstopt.

Ik moet je wel zeggen dat ik het helemaal gehad heb. Ik voel mij na ruim een week ziek volledig gesloopt. Ik hoop op dadelijk weer op een goede nachtrust en dat de antibiotica bij mijn pup ook maar snel mag helpen. ]

love,

Healthy

Update ziekte | Het werd toch erger.. | Arts denkt dat we voorlopig niet van corona af zijn.

Het kan bijna geen toeval zijn dat ik begin met gezond leven en ik dat ik dan binnen een week goed ziek wordt.

De afgelopen dagen waren best pittig, maar in het begin niet erg genoeg om naar de huisarts te gaan. Ik dacht dit is gewoon een fikse luchtweginfectie met hooguit een keelontsteking. Iets wat ik ieder jaar wel een keer krijg. Griep heb ik wat dat betreft eigenlijk nooit.

Ook een rede waarom ik mij niet heel veel zorgen maakte is omdat de klachten dadelijks veranderde. Niets werd opeens VEEL erger. Ik begon met erge keelpijn, daarna keelpijn met koorts. Toen koorts met neusverkoudheid en veel slijm in mijn keel en ook hoofdpijn. Ook begon ik steeds vaker longslijm op te hoesten. Iets wat erg lijkt, maar liever eruit dat erin. Want dan loop je kans op een longontsteking.

Maar toen begon ik te merken dat los dat ik bijna niet meer kon praten, ik ook steeds benauwder werd. De koorts was wel wat minder hoog. Aangezien ik de nachten daarvoor best goed had geslapen, had ik nog steeds niet het gevoel naar een arts te moeten. Voor een virus valt nou eenmaal weinig te doen behalve goed uit te zieken en af en toe een pijnstiller te nemen.

Afgelopen nacht heb ik bijna niet kunnen slapen doordat ik slecht kon ademhalen. Ook kreeg ik ook “brommende” en “piepende” ademhaling. Het ophoesten van slijm lukte ook bijna niet meer, en dat was het moment dat ik dacht, ik moet een afspraak maken.

Vanochtend bij mijn huisarts geweest (ik was zo benauwd dat lopen naar en van de auto al moeilijk ging). Deze heeft mijn temperatuur opgemeten en deze was mijn pijnstillers gelukkig niet meer dan een verhoging. Ook de zuurstof gehalte in mijn bloed was goed. Toen ze ging luisteren naar mijn longen werd het een ander verhaal. Ze kon op verschillende plekken horen dat het niet goed zat. Ook vrij onderaan mijn longen, waar het steeds moeilijker bij wordt om ze nog schoon te krijgen.

Ik heb daarom een antibiotica kuur mee gekregen van 5 dagen en een puffer (Ventolin diskus).
Thuis meteen de antibiotica genomen en daarna een pufje. Het gevoel dat ik toen kreeg was een herhaling van toen ik een kind was en dacht geen bril nodig te hebben. Of van die mensen die roepen dat ze niet doof zijn. Als je niet beter weet denk je dat alles nog best redelijk is, maar als je dan de tool krijgt waardoor de dingen weer worden zoals ze moeten zijn, dan denk je WAT EEN VERSCHIL!!! Dat had ik dus ook na 1x het inademen van die poeder in mijn longen. Kreeg opeens veel meer lucht. Zo fijn!

De arts hoopt dat ik met een week weer wat ben opgeknapt. Nou dat hoop ik ook! Ik ben nu al sinds zaterdag niet lekker en begin er nu toch wel aardig klaar mee te zijn. Nog iets opvallend wat mijn arts mij vertelde.

Ze ziet ook in haar praktijk een opmars van het coronavirus. En dan vooral de Delta variant. En dus ook bij mensen die volledig gevaccineerd zijn. En mensen worden dus toch ziek genoeg om hulp te krijgen van een arts. Ze denkt dat we voorlopig nog wel in golven last zullen krijgen van het virus en dat het dus goed blijft om enige afstand te bewaren van andere, ookal worden maatregelen steeds verder versoepelt.

Verder was mijn consult met de arts een fijn gesprek. Ik was er al zeker anderhalf jaar niet meer geweest en dus wou ze weten hoe het verder met mij ging en wat ik deed in mijn dagelijks leven. Of mentaal ook nog alles goed zit. Nu heb ik mentaal nooit echt serieuze problemen gehad en ik kon nu nog steeds zeggen dat het best aardig met me gaat. Ook fijn, er is een keer fijn dat het niet over mijn gewicht ging. Ik merk dan meteen dat ik er met een beter gevoel wegging. Na zoveel jaar heeft het ook weinig zit het er steeds over te hebben. Ik leef in dit lichaam. Ik wordt al iedere dag op ieder moment geconfronteerd met mijn gewicht. Ik kan niet toveren, dus het is er niet 123 van af weer. Ook niet iedere klacht heeft altijd maar met overgewicht te maken. Dat is namelijk wel waar altijd vanuit wordt gegaan. Maakt niet uit wat het is, het zal wel komen doordat je veel te zwaar bent. Wat soms ook zo is, maar vaak ook niet.

Gister kwam mijn vader op bezoek. De eerste persoon die ik heb gezien sinds ik ziek werd. Zo fijn dat hij de pup kon uitlaten en wat dingen voor me kon doen. Tot gister had ik namelijk alles zelf gedaan en dat valt het toch tegen om vrijgezel te zijn en alleen in een appartement te wonen. Niemand die voor mij zorgt. Dus dat hij er gister was, werd zeer gewaardeerd. Op gegeven moment was ik al blij dat ik gedoucht had of de afwas had gedaan. Ik had de energie gewoon niet meer.

Nu ik weer beter kan ademenen voel ik me al een stukje beter. Ook heb ik nergens meer echt pijn, maar wel een algeheel “voel me niet helemaal lekker” gevoel. Ik zet maar weer een film op, op Netflix.

love,

Healthy.

Ik was even bang dat het toch corona was..

Dit heb ik dus altijd. Als ik begin met afvallen en vooral gezonder leven dan is mijn lichaam in shock en dan is mijn weerstand minder en ben ik dus vatbaarder voor virussen.

Wel grappig trouwens. Ik maak een blog aan “gezondheid voor alles” en ik word ziek. HAHA!

Sinds zaterdagmiddag kreeg ik plotseling keelpijn en vanaf zaterdagnacht kun je me echt goed ziek noemen met koorts, hoesten, misselijk etc..

Ik ben begin deze maand met Pfizer gevaccineerd (2e prik al), dus ik dacht nee, dit kan toch niet? Sowieso ik zie bijna niemand dus het zal toch niet? Zondagochtend meteen een PCR test laten doen en gisteravond kreeg ik de uitslag. Negatief. Gelukkig maar. Ik kan je vertellen dat ik aardig pissig geweest zou zijn als ik het wel had gekregen, alleen al om het feit dat Pfizer ruim 90% bescherming beloofd en ik bang ben voor prikken. Had dan gevoeld alsof ik het voor niets had gedaan. Nu weet ik wel dat het niet gaat om het niet ziek worden, maar niet in het ziekenhuis komen. En natuurlijk willen we geen ergere mutaties. Maar ik was toch erg blij dat de uitslag negatief was.

Betekend trouwens niet dat ik mij daarom beter voel. Vannacht stond ik weer boven de toiletpot en daarna pijnstillers te slikken omdat ik haast niet kon slikken van de keelpijn. Ondanks dat gelukkig wel veel slaap uren gemaakt.

Gister was voor Nederland nogal een dag van gemengde gevoelens. Eerst heel blij dat Max Verstappen weer P1 heeft gepakt in de Formule 1. Die jongen gaat Lewis Hamilton eindelijk verslaan! Maar s avonds ongeloof, schaamte en vooral teleurstelling om ons Nederlands Elftal. Nu moet ik daar wel bij zeggen dat niemand echt geloof had in dit elftal en de coach. Er is vanaf dag 1 veel kritiek geweest. De “oranjegekte” is pas begonnen nadat we zagen dat ze wel in staat waren soms een wedstrijd te winnen. Maar gister was natuurlijk slecht heeeeeel slecht. Lachwekkend slecht zelfs.

Qua gezondheid is mijn doel en focus van gewicht voorlopig naar mijn immuunsysteem gegaan en het helpen daarvan. Rust houden, vitamines, mineralen en voldoende frisse lucht en slaap. Ik ga mij niet bezig houden hoeveel suiker er in dat keelsnoepje of dropje zit. Nu ben ik die 2 kilo echt wel afgevallen, maar het weeg momentje bewaar ik voor volgende week. Het is nu gewoon even niet belangrijk.

much love,

Healthy

De afgelopen tijd.. | Het afvallen geheim houden

De afgelopen maanden waren niet makkelijk. Meerdere prachtige zielen kort na elkaar (binnen een week) verloren waardoor mijn dagelijks leven compleet veranderde. De manier waarop ik deze zielen ben verloren was zeer indrukwekkend en tot de dag van vandaag kan ik haast nog niet bevatten wat er precies gebeurd is en hoe ik het heb overleefd.

Een kleine maand erna kwam er een nieuwe ziel in mijn leven in de vorm van een prachtige lieve pup.
Ik zeg wel lief, maar iedereen weet dat je je handen vol hebt aan een pup van 8 weken.
De pup is nu 17 weken en heeft mij de afgelopen maanden zoveel afleiding en liefde gebracht. Dagelijks maken we samen nieuwe stappen. Het leuke aan deze pup is ook dat ik er veel aanspraak door krijg. Dagelijks heb ik gesprekken met leuke nieuwe mensen. Ook het vrijwilligerswerk waar ik een maand geleden mee ben begonnen (bij het nationaal ouderen fonds (zilverlijn)) brengt mij veel voldoening.

Wat al deze dingen met elkaar gemeen hebben is dat ze enige vorm van stres geven. De eerste weken sliep ik nauwelijks door rouw de weken erna minder door een pup. Ook iets nieuws beginnen is spannend.

En als familie ook nog door iets heel onrechtvaardigs gaat en ik het niet voor haar oplossen, kom ik er achter hoe moe ik eigenlijk ben. En hoe goed het daarom is dat ik nu meer met mijzelf bezig ga zijn dan met alles om mij heen.

rond of onder de 2000kcal blijven lukt nog steeds goed. Ik zou zelfs willen zeggen dat het iedere dag een stukje beter gaat. Zoals ik al eerder zei is sporten op het moment geen prioriteit voor mij, toch krijg ik mijn beweging door een lekker een stukje te lopen met mijn pup. Beide genieten we daarvan.

Mijn familie (op mijn vader na) heb ik niets verteld over dat ik gezonder aan het leven ben en graag wil afvallen. Dit omdat ik uit ervaring weet dat iedereen dan graag zijn mening deelt over wat ik aan het doen ben , of het wel goed is wat ik doe en of ik het ga “halen”. Ze bedoelen het echt niet allemaal verkeerd, maar het helpt mij ook niet om mijn doel te behalen. Ze zien vanzelf wel waar ik mee bezig ben. Dat is vroeg genoeg.

De aankomende tijd ligt de focus op mij. Wat ik graag wil en wat ik daarvoor nodig heb. Want als ik dit niet voor mezelf over heb, wie doet dat dan wel? Ik heb ook niet het gevoel klaar te zijn voor bijvoorbeeld een nieuwe relatie zolang ik niet op een betere plek ben met mijzelf. Al betekend dat echt niet dat ik eerst 80kg afgevallen hoef te zijn hoor! Het is meer een gevoel van weer op het juiste pad zitten met mezelf voordat ik een ander kan toelaten.

much love,

Healthy

Keuzes leren maken

Ik ben er achter gekomen dat de moeilijkste momenten eind van de middag en rond het avondeten zitten voor mij. Ook de avond vind ik lastig. Dit verbaasd mij niets omdat ik niet zo zwaar ben geworden door de hele dag veel te eten, maar door 1 a 2 maaltijden per dag tussen de 1500 en 2000 kcal naar binnen te proppen. Hierdoor zat ik de rest van de dag lekker vol.

Gister ging weer goed en ben ik weer onder de 2000 kcal gebleven (zonder mijzelf uit te hongeren). Weer kwam er een moment dat ik bijna junkfood had besteld, maar dan krijg ik weer een melding van WordPress dat iemand wat geliked heeft of ik er een nieuwe volger bij heb en dan stopt mij dan. Wat ook helpt is de gedachten dat Ik alleen mijzelf er mee heb. Ik kan 1000000 smoesjes bedenken waarom het okay zou zijn om bijvoorbeeld friet te bestellen, maar het feit is dat ik daar niet van af val en dus dik blijf.

Ik merk ook dat alles wat ik meemaak wil belonen met lekker eten. Of ik nu wat vervelends heb mee gemaakt of juist iets heel goed heb gedaan en trots ben, er hoort lekker eten bij.

Het fijne is wel dat deze 2 dagen er voor het overgrote gedeelte van de dag al nieuwe gewoontes groeien. Ik weet dat het gemiddeld 5 weken duurt om echt aan een verandering te wennen, maar het is enorm fijn om s ochtends wakker te worden, mijn ding te doen en vervolgens niet meteen denk aan eten. Dat geeft rust.

Nog iets positiefs, mijn buik voelt niet meer zo opgeblazen. Dit komt natuurlijk omdat deze niet meer propvol zit de hele dag. De afkickverschijnselen vallen op het moment ook nog mee. Nog geen migraine gehad of erge moeheid. Ik ga er vanuit dat deze ook niet gaan komen omdat ik niet streng aan het diëten ben, maar aan het leren normaal te eten.

En bij normaal eten hoort keuzes maken. Dat ik aan het afvallen ben betekend niet dat ik alles moet afwegen of niets lekkers meer mag hebben, maar het is dagelijks wel de keuze maken wat ik eet. Ik kan prima een klein zakje chips eten of bij de maaltijd een kleine portie frietjes, maar dan is het de rest van de dag kiezen voor meer groente, fruit, en volkoren producten. Wat dat betreft klinkt 2000 kcal per dag ook niet als iemand die afvalt, en voor de gemiddelde persoon zal dat misschien ook te veel zijn om af te vallen, maar bij mij vliegen de kilo’s eraf. Iedere week ga ik op de weegschaal staan en laat ik het resultaat hier zien.

Ik ben nu al zo blij de keuze te hebben gemaakt een blog te maken en ben zo dankbaar voor de mensen die mijn reis naar een gezond leven volgen. Het werkt motiverend en het schrijven is een soort therapie.

2 dagen gezond leven is in het grote plaatje helemaal niets, toch zijn voor mij dit de belangrijkste dagen. Het laat zien dat ik dit kan. Als ik het vandaag kan, kan ik het morgen ook. artsen, wetenschappers zeggen allemaal dat als je morbide obesitas hebt het geen kwestie van discipline of doorzettingsvermogen meer is omdat je lichaam en je hoofd zo tegenwerken, maar wanneer je afbouwt en niet te streng bent voor jezelf dan is het wel degelijk mogelijk.

love,

Healhty

Waarom ik GEEN voorstander ben van een Gastric bypass.

Het lijkt tegenwoordig een trend onder mensen die lijden aan morbide obesitas.

Een gastric bypass, ook wel maagverkleining genoemd is een operatie waarbij de maag wordt verkleind en het spijsverteringskanaal wordt omgelegd. Je kunt dan niet meer veel eten en een deel van de voedingsstoffen (de goede en de slechte) krijg je niet meer binnen.

Wanneer je een BMI hebt van 40 of hoger dan kom je in aanmerking voor de operatie.
Hier gaat een heel traject aan vooraf waarin ze kijken of dit iets voor jou is en ze proberen je de tools te geven om na de operatie zo gezond mogelijk verder te gaan.

Waarom doen mensen het? Dat is simpel. Na de operatie val je in korte tijd heel veel af omdat je vrijwel niets kunt eten. Een snelle oplossing dus! En het (lijkt) een stuk makkelijker dan op eigen kracht afvallen.

Wat zou ik er dan op tegen kunnen hebben zou je zeggen? Sterker nog, is het niet iets voor mij?

De volgende dingen die ik zeg, zeg ik uit ervaring die ik heb gehad met verschillende mensen in mijn omgeving die wel hebben gekozen voor een maagverkleining en ook als je kijkt gemiddeld gezien over heel Nederland.

Nu zijn er veel verschillende redenen waarom ik geen voorstander ben van een gastric bijpass.

De voornaamste rede is dat het iets in je lichaam verandert, maar niet in je hoofd.
Hierdoor zie je niet alleen dat mensen na een aantal jaar toch weer dikker worden, maar ook dat de eetverslaving ingeruild wordt voor een andere, misschien nog wel ergere verslaving.

de maag is een spier en kan uiteindelijk gewoon weer uitzetten. Dat in combinatie met te slecht eten en je bent uiteindelijk weer waar je begonnen bent.

Dat je na de operatie niet veel kunt eten, betekend ook dat eten je niet meer gelukkig kan maken. Je niet meer op dezelfde manier troosten als eerst. Onbewust ga je het dan ergens anders zoeken. Roken, meer drinken en soms zelfs drugs. Over dat laatste kom ik zo terug.

Nog een groot nadeel van de operatie is zoals ik eerder noemde je veel voedingsstoffen niet meer binnen krijgt. Dat is best leuk als het alleen om suikers en vetten zou gaan, helaas vallen vitamines en mineralen daar ook onder. Zelfs met het bijslikken van supplementen, geeft je je lichaam voor de rest van je leven een flinke knal.

En dan heb je de operatie zelf. Een operatie is niet zonder risico en vele krijgen dan ook (lichte) complicaties, en dat voor een operatie die eigenlijk niet had gehoeven.

Dan zijn er de bijwerkingen die indirect verbonden zijn aan de operatie. In het begin krijg je maar zo weinig binnen dat je vaak moet kiezen tussen eten of drinken. Zelfs de beste zouden dit moeilijk vinden om balans in te vinden, maar helaas is het niet ongebruikelijk dat je hierdoor gal en/of nierstenen krijgt. ja auw, pijnlijk!

Een familielid van mij kreeg dat binnen het jaar. Ze moest er uiteindelijk ook aan geopereerd worden. En toen begon de drama. Ze kreeg oxycodon. Oxycodon is van de zwaarste pijnstillers en vergelijkbaar qua inhoud met heroïne. Geen wonder dat vele mensen verslaafd raken. Uit Amerika kennen we genoeg verhalen, maar in Nederland zie je het nu ook steeds meer gebeuren. Artsen weten er gewoon te weinig van af.

Dat familielid vond in oxycodon een nieuw fijn happy gevoel wat eten haar niet meer kon geven. Oxycodon is gevaarlijk. Je lichaam went er aan en daardoor heb je steeds meer nodig om dat “high” momentje te krijgen. Uiteindelijk krijg je een overdosis en ga je dood. Afkicken is haast niet te doen. Je dacht dat afvallen zwaar was? Afkicken van oxy is nog 1000X erger.

Wat dan ook vaak in afkickklinieken gebeurd is ze je een ander middel ervoor in de plaats geven. Bijvoorbeeld Suboxone. Valt in dezelfde categorie als oxycodon en ook heel zwaar, maar het voordeel van dit is dat je dan geen afkickverschijnselen hebt, maar ook geen high momentje meer. Maar goed je tanden vallen er nog steeds van uit en uiteindelijk heb je een grote kans op psychoses. Je hebt er dan ook nog genoeg net als mijn familielid die dan alcohol erbij gaan misbruiken om als nog dat happy gevoel te creëren samen met de pillen.

Dat familielid is dus van een eetverslaving naar een drugsverslaving gegaan in combinatie met drankmisbruik en heeft haar eigen tanden niet meer. Sterker nog ze was heel dichtbij haar kinderen ook te verliezen. haar baan was ze al verloren. en uiteindelijk is ze nu toch weer dikker aan het worden. Dit allemaal in 4 jaar tijd sinds de operatie.

Nu raakt echt niet iedereen verslaafd aan iets anders, maar het is wel iets waarmee je moet dealen na zo’n operatie. Een gastric bypass is als het dichtnaaien van je lippen. Je kan fysiek niet meer eten, maar je hoofd wil dat wel. Ze doen in het traject voor de operatie echt hun best om je voor te bereiden en je mindset te veranderen, en sommige lukt dat ook! Maar ik zie het te vaak verkeerd gaan en dan moet je voor jezelf gaan beslissen wat jij denkt dat het beste voor jezelf is.

Ik zelf vind het idee van een operatie met alle gevolgen van dien, die eigenlijk niet nodig is een te grote belasting voor mijn lichaam. Ik vind het zelfs een eng idee. Ik vind de “prijs” die je er voor betaald te hoog. En dan heb ik het nog niet eens gehad op al dat loshangende vel wat je krijgt als je snel zonder te sporten afvalt.

Ik heb niets tegen mensen die kiezen voor een gastric bypass, iedereen bewandelt zijn of haar eigen weg, maar voor mij persoonlijk zal het nooit een optie worden.

much love,

Healthy.

Dag 1 overleefd | Strijd tegen de kilo’s

Het klinkt misschien nogal dramatisch “dag 1 overleefd”, maar zo voelt het wel.
Ik heb normaal gegeten (3 maaltijden + een paar tussendoortjes) en kwam uit onder de 1900kcal.
Dat is heel wat anders dan de 3000 tot 5000 kcal die ik normaal per dag eet. Niet dat ik ze tel, maar als ik kijk naar wat ik op een gemiddelde dag at, dan kwam ik daar echt wel aan.

Ik heb het gister op meerdere momenten moeilijk gehad. Vooral met het avondeten had ik de neiging pizza te bestellen omdat het 1+1 gratis was. Nu had ik gezegd dat ik voorlopig eet wat ik wil, maar in kleinere porties. Helaas zijn hoofdgerechten die helemaal niet zo gezond zijn, alleen heel lekker als ik er ook HEEL VEEL van kan eten. Minstens 1 hele pizza dus. Niet handig!

Met behulp van jullie heb ik mijzelf er toe aangezet zelf gezond te koken. Ik voel mij door jullie gezien en gesteund. Hoe zonde zou het zijn als ik het op dag 1 al verpest. Zonde ook van het werk dat ik al in mijn blog heb gestopt. Ik weet zeker dat ik dan weer had opgegeven.

Betekend trouwens niet dat ik het in de toekomst soms niet goed verpest, maar dat is dan toch anders. Dat is dan 1 moment uit vele dagen dat ik goed bezig ben. Nu zou het direct de eerste dag zijn geweest.

Wat zo’n eerste dag ook laat zien is dat het mogelijk is normaal te eten. Als je een eetverslaving hebt dan zijn er momenten dat je hoofd/lichaam reageert alsof zonder junkfood je het niet gaat overleven. Flauw dat het tegenoverstelde waar is.

Ik leef van moment naar moment en ben zelfs begonnen een bijbel te lezen. Wat dat betreft is een eetverslaving niet heel veel anders dan een drugsverslaving. Het grote verschil is alleen dat ik niet kan stoppen met eten. Ik moet een balans zien te vinden.

De rede waarom ik geen gastric bypass neem kom ik in een latere post op terug. Het is namelijk wel iets waar ik serieus over heb nagedacht.

Voor nu wil ik iedereen bedanken voor de lieve berichten en vooral ook de mensen die mijn blog zijn gaan volgen. Sta ik hier tenminste niet tegen mezelf te praten.

Love,

Healthy

Week 0 | 1e Doel en plan

Begin gewicht: 166kg
Lengte: 183cm
Einddoel: 80 kg

(foto zie vorige post)

Wauw bedankt voor de lieve berichten, likes en nieuwe volgers door mijn vorige post. Het motiveert dit door te zetten.

Wekelijks zal ik updates geven hoe de zaken ervoor staan. Ik krijg terug naar hoe de week is verlopen, wat goed ging, wat minder goed ging en of ik misschien iets moet veranderen. Ook geef ik uitleg over keuzes die ik heb gemaakt of ga maken.

Vandaag ben ik begonnen. Mijn 1e doel en plan is om in bijna 11 weken 21 kilo af te vallen.
Om precies te zijn wil ik op 5 september 145 kilo wegen. +/- 2 kilo per week.

Waarom? Op 5 september hebben wij tickets voor Formule 1 in Zandvoort. Aangezien ik dan goed in mijn vel wil zitten en redelijk goed in een stoeltje wil passen, leek mij dit een goed eindpunt voor mijn 1e doel.

Nu weet ik dat deskundigen adviseren niet meer dan 1 kilo per week af te vallen, maar ik weet uit ervaring dat zeker in het begin ik meer en sneller afval dan die 1 kilo. Ik heb dus ook alle vertrouwen dat 21 kilo in bijna 11 weken moet lukken.

Mijn plan:

Mijn plan zal in deze 11 weken vooral op de voeding liggen en specifiek het minderen daarvan. Ik ga alles eten waar ik zin in heb, maar met hele kleine porties. Focus ligt wel op niet meer dan 2000kcal per dag. Ik heb ooit laten uitrekenen dat met het gewicht dat ik nu heb ik tot 2800kcal per dag kan eten en nog afval.

Waarom? Het zal je niet verbazen dat om zo zwaar te wegen als ik je best veel moet eten. Alleen al door te minderen val ik af. Daarbij moet de overgang niet al te groot zijn, anders hou ik het niet vol. Als ik bijvoorbeeld brood en aardappelen of andere koolhydraten zou gaan mijden, dan ga ik door een verschrikkelijk afkickproces wat ik niet ga volhouden.

Qua sport dus ook geen doel. Afvallen draait voor 80% om wat je eet. Daarbij is extra beweging op dit moment te belastend voor mijn lichaam, die al het gewicht moet meezeulen. Bewegen gaat een stuk makkelijker als de eerste kilo’s er van af zijn.

Over een week de eerste update.

Much love,

Healthy

Alle begin is moeilijk | Help! dit is zeer confronterend!!

Hey Hallo,

Terwijl ik dit typ vraag ik mij af of dit wel zo’n goed idee is.
Voor de meeste mensen is je lichaam laten zien al best spannend, maar als je morbide obesitas hebt dan is dat misschien nog wel een stukje heftiger. Waar de een in de spiegel kijkt en zichzelf te dik vindt, terwijl in werkelijkheid dit helemaal niet zo is, kan ik daar niet meer om heen. Ik ben te dik, VEEL te dik en de eerste stap is erkennen dat dat zo is.

Waarom nu? Wat heeft er voor gezorgd dat ik nu wel actie wil ondernemen? Natuurlijk ben ik er al veel langer mee bezig, sterker nog ik kan mij niet herinneren dat ik er niet mee bezig was. Toch is er nu iets veranderd. Laat ik beginnen met zeggen dat ik dit jaar 30 wordt. Relatief jong dus. Ik ben 183cm lang en ik durf het bijna niet te zeggen maar ik weeg 166 kilo. Jaren lang heb ik dat redelijk goed kunnen verbloemen omdat ik zo lang ben. Maar nu ik ouder begin te worden (en steeds zwaarder) neemt de druk fysiek toe. Zo is het mij opgevallen dat ik steeds vaker bij alles wat ik doe een stoel erbij pak. Bijvoorbeeld als ik aan het koken ben. Sinds enkele weken ben ik mij steeds bewuster geworden dat lopen moeilijk gaat en ik daardoor het onbewust het ook steeds minder ben gaan doen. Ik ben nu op een punt gekomen dat mijn lichaam zegt HO STOP! Als je lichamelijk zo slecht bent dan beïnvloed dat ook je dagelijks leven. Een dagje uit? Vakanties? shoppen? Ik hou het gewoon niet meer vol! Lekker uiteten? Mijn kont past niet meer in iedere stoel. Vliegen gaat al zeker niet met die kleine stoelen.

Los van het feit hoe de maatschappij naar dikke mensen kijkt, is het vooral dat ik nu het leven aan mij voorbij laat gaan zonder er echt van te kunnen genieten. Het is zo ontzettende zonde! Ik ben in de bloei van mijn leven en ik heb mijzelf in feite gehandicapt gemaakt. Dit heeft trouwens niets te maken met bodypositivity. Ik weet dat ik niet minder ben dan een ander, welke maat ik ook heb. maar liefde voor jezelf betekend ook voor jezelf zorgen. En dit is precies wat ik wil gaan doen.

Dan is het nu tijd voor een foto. Kleine disclaimer: Haat wordt niet getolereerd. Ook is het niet nodig om bijvoorbeeld dingen te zeggen dat het wel meevalt. Ik ben veel te dik. Betekend niet dat ik niet prachtig ben, maar wel dat ik ongezond ben. Ik wil deze foto met jullie delen omdat het de waarheid is en puur. En natuurlijk als “Voor” foto waar ik ooit op kan terug kijken en trots kan zijn hoe ik veranderd ben.

dag 1

Daar staat hij dan.. De foto. Confronterend? ja! absoluut! Maar ergens ook wel opgelucht. Accepteren dat dit is wat het nu is. Daar verder niet om stressen, maar wel actie ondernemen.

De aankomende tijd neem ik jullie mee in mijn leven. Ik laat jullie zien wanneer de dingen geweldig gaan, maar ook wanneer ik het erg moeilijk heb. Open en bloot op verschillende manieren. Kwetsbaar en sterk te gelijk.

In mijn volgende post (later vandaag) zet ik mijn 1e doel neer en hoe ik deze ga bereiken.

Love,

Healthy